ประชาชนนับไม่ถ้วนที่อาศัยอยู่ในนั้นจะต้องพลอยพินาศไปด้วย?”“นายไม่เข้าใจหรอกจั่วชิง” เหล่าเฉินเอ่ยปากอย่างช้าๆ “ก็ต่อเมื่อเทพแห่งต้าเซี่ยตายสิ้น หน่วยพิทักษ์ราตรีล่มสลาย พวกมันถึงจะปล่อยต้าเซี่ยไป คนเหล่านั้นที่อยู่เบื้องหลังพวกเราถึงจะมีชีวิตรอด……”“พูดบ้าอะไร!”จั่วชิงลุกพรวดขึ้นจากที่นั่ง “พวกเราต้าเซี่ยมีเทพ มีโจวผิง มียอดมนุษย์ มีหน่วยพิทักษ์ราตรี… คุณคิดว่าอะไรทำให้พวกเราจะแพ้พวกเทพภายนอกนั่นได้?!คุณเป็นวีรบุรุษมาตั้งหลายปี ทำไมถึงได้ก้มหัวยอมแพ้ในเวลาแบบนี้?”“ไม่ใช่……”“มีอะไรไม่ถูกต้องงั้นเหรอ?!”“สิ่งที่ฉันพูดถึง ‘พวกมัน’ ไม่ใช่เทพภายนอกหรอก”จั่วชิงชะงักไปชั่วขณะ “คุณกำลังพูดถึงอะไร?”เหล่าเฉินวางถ้วยชาในมือลง ค่อยๆ หลับตา “มีหลายสิ่งหลายอย่างที่นายมองไม่เห็น หน่วยพิทักษ์ราตรีก็มองไม่เห็น แต่ฉันเห็นมันแล้ว……สรุปก็คือ สิ่งเหล่านั้น ฉันได้ทำมันไปหมดแล้ว นายอยากจะฆ่าฉัน หรือจะสอบสวนฉันทรมานฉัน ก็ตามสบายเลย……ถ้านายคิดว่าวิธีการเหล่านี้จะใช้ได้ผลกับฉันน่ะนะ”
