เหมือนว่าเขาจะไม่มีความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยพิทักษ์ราตรีมากนักเหตุผลที่เขายืนอยู่ตรงนี้ กลายเป็นสมาชิกของหน่วยม่านราตรี ก็เพียงเพราะว่าวันนั้นหลินชีเยี่ยยื่นมือมาหาเขาเท่านั้นมองดูทหารใหม่ที่กำลังตั้งใจฟังการบรรยายอยู่บนสนาม อันชิงอวี๋รู้สึกว่าในใจมีความว่างเปล่าอยู่บ้าง“เออใช่” อันชิงอวี๋ปรับอารมณ์เล็กน้อย หันไปมองหลินชีเยี่ยแล้วถามอย่างมีเลศนัย “ได้ยินมาว่าเมื่อคืนนายกับเจียหลานทำเตียงพังเลยเหรอ?”“……” หลินชีเยี่ยเอ่ยอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย “เมื่อคืนเจียหลานดูเหมือนจะหยิบลูกธนูมาสักดอก แล้วก็จะเอามาแทงร่างกายฉันให้ได้……”“ลูกธนู?” อันชิงอวี๋ชะงักไปชั่วขณะ แล้วก็เข้าใจทันที จึงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ลูกศรกามเทพของหลี่เจินเจินสินะ?”“ดูเหมือนจะใช่”สีหน้าของอันชิงอวี๋ยิ่งดูกำกวมมากขึ้น“แทงโดนไหม?”“โดน”“ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง?”“ดูเหมือนจะไม่รู้สึกอะไร……” หลินชีเยี่ยเกาหัว ครูฝึกที่ในสายตาของทหารใหม่ดูดุร้ายราวกับปีศาจคนนี้ กลับแสดงสีหน้าเก้อเขินออกมาอย่างหาได้ยาก เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ตัดสินใจถามด้วยความสงสัย “นายคิดว่า……เจียหลานชอบฉันหรือเปล่า?”อันชิงอวี๋มองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม“นั่นสีหน้าอะไรของนายน่ะ?”“เรื่องที่ใครมีตาก็มองออก นายเพิ่งจะรู้ตัวตอนนี้เหรอ?”“……”“ฉันว่านะ นายควรจะฉลาดขึ้นได้แล้ว เจียหลานเป็นสาวน้อย……เอ่อ เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอทุ่มเทความพยายามมากมายเพื่อไล่ตามนาย นาย
