าจักรอันยิ่งใหญ่และทรงพลังแห่งนี้ต่อไปแต่ในบางแง่มุม อาการป่วยของเขาหนักกว่าหลินชีเยี่ยเมื่อหลายปีก่อนมากในสายตาของกิลกาเมช แม้ว่าโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้จะไม่ได้อยู่ในอูรุกอย่างชัดเจน แม้ว่าผู้ช่วยพยาบาลที่เดินอยู่ในนี้จะไม่เหมือนประชาชนของเขา เขาก็ยังคงแก้ไขการรับรู้ของตนโดยไม่รู้ตัว บิดเบือนทุกอย่างให้กลับเข้าสู่เส้นทางความทรงจำจอมปลอม พยายามรักษาสถานการณ์ปัจจุบันไว้ในจิตสำนึกของเขา ที่นี่ยังคงเป็นอูรุกของเขา คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ก็ควรจะเป็นประชาชนของเขาอย่างแน่นอน เขาไม่สามารถขอชีวิตนิรันดร์ได้ ไม่สามารถช่วยนครรัฐและประชาชนของตนเองได้ ความรู้สึกไร้พลังและความรู้สึกผิดบดขยี้ความภาคภูมิใจอันโอหังของเขาจนแหลกละเอียด ได้แต่ชดเชยความบกพร่องที่เคยมีอยู่ในใจในความทรงจำอันเป็นเท็จนี้หลินชีเยี่ยลืมตาขึ้น จ้องมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธของกิลกาเมช ในดวงตาปรากฏแววเห็นอกเห็นใจ“ขอโทษด้วย” หลินชีเยี่ยเอ่ยปากช้าๆ “อาณาจักรของคุณล่มสลายไปนานแล้ว……”“ไร้สาระ!!” กิลกาเมชคำรามลั่น เสื้อคลุมสีเทายาวพลิ้วไหว ในชั่วพริบตา ดาบยาวสีทองในมือฟันลงบนลำคอของหลินชีเยี่ย แต่เหมือนฟันลงบนเหล็กกล้า ไม่สามารถบาดเข้าไปได้แม้แต่น้อย “อูรุกจะไม่มีวันล่มสลาย!”ดวงตาของหลินชีเยี่ยเป็นประกาย เขาพลันยกมือขึ้น จับดาบแห่งอำนาจสีทองด้วยมือเปล่า ดึงออกจากลำคอของตัวเอง ในขณะเดียวกัน อีกมือหนึ่งก็คว้าคอเสื้อของกิลกาเมช ดึงอีก
