กันแต่หัวค่ำล่ะ”สิ้นเสียง ร่างของหลินชีเยี่ยก็พลันหายวับไปจากที่เดิม“เฮ้อ ทุกคนวิ่งหนีไปเร็วจัง อาหารยังกินไม่หมดเลย” ไป๋หลี่พั่งพั่งกอดชามกุ้งผัดพริกเกลือ กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย “พี่หลาน พวกเรากินช้าๆ กันนะ……พี่หลาน?”เจียหลานที่กำลังจะลุกออกจากโต๊ะอาหารไปยังอาคารเรียนอย่างเงียบๆ ก็ชะงักไป“พี่หลานจะไปไหนเหรอ?”“อ๋อ ฉันจะไปเดินเล่นหน่อย พวกนายกินต่อเถอะ”แก้มของเจียหลานดูเหมือนจะแดงระเรื่อขึ้นมา เธอหันมาตอบประโยคหนึ่ง แล้ววิ่งหายลับไปจากโรงอาหาร“……แปลกจริงๆ” ไป๋หลี่พั่งพั่งยักไหล่……โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า“สวัสดี ผู้จัดการหลี่”“สวัสดีครับ คุณผู้จัดการหลี่”“คุณผู้จัดการหลี่ คุณมาแล้วเหรอ?”หลี่อี้เฟยถือเก้าอี้พับเล็กๆ เดินเข้าครัวอย่างไม่รีบร้อน พนักงานแผนกอาหารและเครื่องดื่มที่กำลังยุ่งอยู่ในครัวเห็นเขาแล้วต่างพากันพยักหน้าทักทายอย่างสุภาพ“อืม อาจูยังไม่กลับมาเหรอ?”“ยังเลยครับ หัวหน้าแผนกถูกผู้อำนวยการเรียกตัวไป ไม่ได้กลับมาหลายวันแล้ว”“ถึงเขาจะไม่อยู่ แต่งานของแผนกอาหารและเครื่องดื่มก็ไม่ควรหย่อนยานนะ”หลี่อี้เฟยกวาดตามองรอบครัวแล้วพูดอย่างจริงจัง “แตงกวาที่เพิ่งเก็บเกี่ยวมาเป็นไงบ้าง?”“ไม่เลวเลย คุณอยากลองชิมไหม?”มุมปากของหลี่อี้เฟยเผยรอยยิ้ม เขาเดินตรงไปที่โต๊ะ หยิบแตงกวาขึ้นมาจากเขียงอย่างไม่ลังเล คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็หยิบเพิ่มอีกสองลูกใส่ไว้ในอ้อมแขน“ทำอาหารกันต่อไปเถอะ ฉันจะไปเดิ
