ด้นั่งอยู่ตรงนี้” ไป๋หลี่พั่งพั่งหัวเราะคิกคัก “เมื่อก่อนตอนที่ผมเห็นหน่วยเร้นลับนั่งอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องพูดถึงว่ามันน่าอิจฉาขนาดไหน”“ว่าแต่ ไม่รู้ว่าหน่วยเร้นลับพักร้อนกันเป็นยังไงบ้าง”“คงสนุกมากสินะ? ได้ยินว่าพวกเขาไปไห่หนานกัน”“ถ้าคำนวณเวลาแล้ว ช่วงวันหยุดของพวกเขาก็น่าจะสิ้นสุดแล้ว……” หลินชีเยี่ยครุ่นคิด“เออใช่ คืนนี้ใครเป็นคนสอนทหารใหม่นะ?”“ฉันเอง” อันชิงอวี๋ตอบ “คืนนี้ฉันจะสอนพวกเขาเกี่ยวกับคุณสมบัติและโครงสร้างพื้นฐานของสิ่งลี้ลับ ฉันต้องขอยืมลูกน้องของนายสักสองสามคนมาเป็นตัวอย่างในการสอนด้วย”อันชิงอวี๋เว้นวรรค แล้วเสริมอีกประโยคว่า “ไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่ผ่าพวกนั้นหรอก แค่ใช้เป็นตัวเปรียบเทียบเท่านั้น”“ไม่มีปัญหา” หลินชีเยี่ยพยักหน้า ตกลงอย่างว่าง่าย……อาคารเรียนในห้องเรียนที่ว่างเปล่า หลูเป่าโย่วนั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะแถวหน้าริมหน้าต่าง เขาพิงพนักเก้าอี้ จ้องมองดวงจันทร์นอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่แอ๊ด!ประตูห้องเรียนเปิดออกหลูเป่าโย่วราวกับรู้สึกถึงบางสิ่ง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วหันไปมองฟางโม่เดินเข้ามาในห้องเรียนอย่างสงบ ก่อนจะล็อคประตูแล้วเดินตรงไปยังที่นั่งของหลูเป่าโย่ว“นาย?” หลูเป่าโย่วหรี่ตาลง ดวงตาเผยแววระแวดระวัง “มาหาเรื่องฉันใช่ไหม?”“ไม่” ฟางโม่ส่ายหน้า “อย่าเอาฉันไปเปรียบกับพวกหัวรุนแรงอย่างนายสิ ในเมื่อท่านชีเยี่ยตัดสินใจให้นายกลับมา ฉันก็ไม่มีความเห็นอะไร
