วามเงียบปัง!ในตอนนั้นเอง ประตูโรงอาหารก็ถูกเปิดออกอย่างแรงเด็กหนุ่มคนหนึ่งสวมชุดทหารใหม่ ปิดตาข้างหนึ่ง ยืนอยู่ที่หน้าประตูโรงอาหาร ดวงตาข้างขวาเหลือบมองไปทั่วโรงอาหารที่เงียบสงัด ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยครู่ต่อมา เขาก้าวเดินตรงไปยังโต๊ะอาหารที่อยู่ใกล้ประตูที่สุด คว้าเนื้อดิบในชามสแตนเลสขึ้นมา ยัดเข้าปากตัวเองอย่างไม่ลังเล แล้วกินอย่างตะกละตะกลามในโรงอาหารที่เงียบสงัด เหลือเพียงเสียงฉีกกัดเนื้อดิบและเสียงกลืนอย่างบ้าคลั่งของหลูเป่าโย่วเท่านั้นหลังจากจัดการกับเนื้อดิบอย่างรวดเร็ว เขาหยิบชิ้นสีดำที่มีกลิ่นปูนซีเมนต์อีกชิ้นหนึ่งขึ้นมา มันคือ ‘ทอดมันปลาสุดเลวร้าย’ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง กัดเข้าไปครึ่งหนึ่งแล้วเคี้ยวสีหน้าพลันแข็งค้างไปชั่วขณะลูกกระเดือกของเขากระตุกอย่างบ้าคลั่ง เขาอดไม่ได้ที่จะโน้มตัวลง ราวกับต้องการจะคายปลาทอดไม่น่าไว้ใจออกมา แต่ในที่สุด เขาก็ควบคุมสัญชาตญาณของตัวเองได้ และบังคับให้กลืนอาหารในปากลงไปเขาหอบหายใจ หยิบน้ำบนโต๊ะขึ้นมาดื่มอึกใหญ่จากนั้นก็หนีบจมูกและคว้าทอดมันปลาสุดเลวร้ายที่เหลือยัดเข้าปาก คราวนี้ไม่คิดจะเคี้ยว กลืนลงท้องไปโดยตรงไม่ถึงหนึ่งนาที หลูเป่าโย่วที่กินเนื้อดิบและทอดมันปลาสุดเลวร้ายหมดเกลี้ยง ก็เช็ดปากแล้วเดินออกจากประตูใหญ่โดยไม่หันหลังกลับ มุ่งหน้าไปทางอาคารเรียนเพียงลำพัง……ในโรงอาหารที่เงียบสงัด ทหารใหม่กว่าหกร้อยนายมองเงาร่างที่จากไปของเขาด้วยความ
