ตกตะลึง ทุกคนอ้าปากค้างแม้แต่อันชิงอวี๋ก็ต้องใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ เขามองชามสแตนเลสที่หลูเป่าโย่วกินจนเกลี้ยงด้วยสีหน้าซับซ้อนอันชิงอวี๋พึมพำ “เขากินทอดมันปลาสุดเลวร้ายหมดภายในสองคำงั้นเหรอ?”“เด็กคนนี้……เป็นคนใจกล้าจริงๆ สินะ?”“ก็ไม่เลวนี่?” เสียงของหลินชีเยี่ยดังแว่วมาจากข้างหูอันชิงอวี๋หันหน้าไป พบว่าหลินชีเยี่ยได้นั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มองไปยังทิศทางที่หลูเป่าโย่วจากไปพร้อมกับรอยยิ้มอันชิงอวี๋พยักหน้า “ความโหดแบบนี้ หาได้ยากจริงๆ……แต่ทำไมนิสัยของเขาดูเปลี่ยนไปจากก่อนหน้านี้? นายทำอะไรเขาหรือเปล่า?”เมื่อเห็นสายตาสงสัยของอันชิงอวี๋ หลินชีเยี่ยก็ยักไหล่ “ฉันแค่ทำในสิ่งที่ครูฝึกควรทำเท่านั้น”ขณะที่ทั้งสองคนกำลังสนทนากัน เสียงวางจานดังกังวานไปทั่วโรงอาหารฟางโม่สูดหายใจด้วยสีหน้าซีดเผือด กลืนทอดมันปลาสุดเลวร้ายคำสุดท้ายลงคอ แล้วเดินออกจากโรงอาหารไปทางตึกเรียนอย่างเงียบๆ เช่นกันคนที่กินอาหารเย็นเสร็จคนที่สองปรากฏตัว ในโรงอาหาร คนที่กล้าลองชิมอาหารก็เพิ่มขึ้นอย่างไรก็ตาม ทอดมันปลาสุดเลวร้ายสูตรพิเศษของอันชิงอวี๋นั้น รสชาติรุนแรงเกินไป บางคนแค่กัดคำเดียวก็อดไม่ไหวต้องก้มลงอาเจียน ส่วนคนที่มีจิตใจเข้มแข็งพอ ฝืนกินลงไปได้เกือบครึ่ง แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ดื่มน้ำอีกไม่กี่อึกแล้วก็ออกจากโรงอาหารไปเมื่อเห็นปฏิกิริยาของทุกคน ไป๋หลี่พั่งพั่งรู้สึกไม่อยากเชื่อ จ
