ึงหยิบทอดมันปลาสุดเลวร้ายขึ้นมาชิ้นหนึ่ง แล้วหันไปมองอันชิงอวี๋ที่อยู่ข้างๆ“ของพวกนี้มันจะไม่อร่อยขนาดนั้นจริงๆ เหรอ?”อันชิงอวี๋ยิ้มเล็กน้อย “ลองดูสิ?”ไป๋หลี่พั่งพั่งลังเลครู่หนึ่ง แล้วกัดทอดมันปลานั่นเล็กน้อย ร่างกายพลันสั่นสะท้าน ดวงตาทั้งสองข้างเริ่มเขียวเขาพยายามเคี้ยวสองสามที ฝืนกลืนลงท้องไป สีหน้าที่มองไปทางอันชิงอวี๋เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง“นายเป็นปีศาจหรือไง? อาหารที่ขัดต่อมนุษยชาติแบบนี้ นายคิดค้นมันขึ้นมาได้ยังไง?”“สิ่งลี้ลับบวกกับวิทยาศาสตร์” อันชิงอวี๋ดันแว่นตาขึ้นอย่างมีเลศนัย “อย่าดูถูกทอดมันปลาชิ้นนี้ แม้จะมีขนาดเล็ก แต่พลังงานที่บรรจุอยู่ในนั้นเพียงพอที่จะทำให้ผู้ชายวัยผู้ใหญ่คนหนึ่งอยู่ได้โดยไม่ต้องกินหรือดื่มเป็นเวลาสามวันแม้แต่การออกกำลังกายอย่างหนักก็สามารถทนได้หนึ่งวันครึ่ง แม้ว่าทหารใหม่เหล่านั้นจะกินเพียงครึ่งชิ้นเล็กๆ ก็เพียงพอสำหรับพวกเขาที่จะใช้พลังงานตลอดทั้งวัน อย่างน้อยก็ไม่ถึงกับทำให้พวกเขาหมดสติระหว่างการฝึก……เว้นแต่ว่าจะไม่กินเลยสักคำ”ไป๋หลี่พั่งพั่งกวาดตามองโรงอาหาร “แต่ผมเห็นว่าคนที่ไม่กินเลยสักคำก็มีไม่น้อยนะ……”“คนเราย่อมต้องเติบโต” เสิ่นชิงจู่แทรกขึ้นมาอย่างกะทันหันในขณะที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่นั้น กลิ่นหอมของอาหารก็โชยมาจากครัวหลัง ทหารใหม่ที่กำลังดิ้นรนกับอาหารที่ขัดต่อมนุษยชาติ เมื่อได้กลิ่นหอมนั้น ก็ดูเหมือนจะมีชีวิตชีวาขึ้นมา จ้องมองไปยังจุดหนึ่
