งตาเขม็งลุงซุนถือจานอาหารร้อนๆ หลายจานเดินมาทางโต๊ะกลมที่หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ นั่งอยู่ เขายิ้มแย้มวางอาหารเหล่านั้นลงบนโต๊ะหลินชีเยี่ย ไป๋หลี่พั่งพั่ง เฉาเยวียน เสิ่นชิงจู่ ทั้งสี่คนลุกขึ้นยืนทันที โค้งคำนับให้กับชายชราที่ดูธรรมดาคนนี้อย่างนอบน้อม แม้เจียหลานและคนอื่นๆ จะไม่รู้จักเขา แต่ก็ทำตามอย่างสุภาพหลินชีเยี่ยยิ้มพลางกล่าวว่า “คุณลุงซุน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”“เฮ้ยๆๆ ไอ้เจ้าหนู พวกนายทำอะไรกันน่ะ” ลุงซุนเห็นอีกฝ่ายโค้งคำนับพร้อมกัน ก็ตกใจเล็กน้อย รีบพยุงพวกเขาขึ้นมา แล้วด่าอย่างขบขัน “พวกนายจะให้ไอ้แก่นี่อายุสั้นหรือไง?”เฉาเยวียนเอ่ย “ลุงซุน คุณพูดอะไรอย่างนั้นครับ ตอนที่พวกเราจบจากค่ายฝึกอบรม พวกเราก็โค้งคำนับคุณแบบนี้เหมือนกันนะ”ลุงซุนส่ายหัว “ไม่เหมือนกันหรอก ไม่เหมือนกัน ฉันก็ยังเป็นตาแก่ที่ทำอาหารให้พวกมือใหม่กินเหมือนเดิม แต่พวกนายไม่ใช่มือใหม่อย่างแต่ก่อนแล้วนี่”
