ภายใต้การนำทางของฟางโม่ ติงฉงเฟิงและหลี่เจินเจินสามารถทะลวงวงล้อมสองชั้นของพวกผู้ช่วยพยาบาลได้สำเร็จ และสลัดอีกฝ่ายให้พ้นหูพ้นตาได้ชั่วคราวติงฉงเฟิงพิงกำแพงอย่างเหนื่อยอ่อน เหงื่อท่วมศีรษะ พลางมองหลี่เจินเจินที่อยู่ข้างๆ ซึ่งเพียงแค่หอบหายใจเล็กน้อย แล้วมองไปยังฟางโม่ที่อยู่บนกำแพงอย่างสบายใจราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มุมปากกระตุกอย่างบ้าคลั่ง……ทำไมในค่ายฝึกอบรมแห่งนี้ถึงมีสัตว์ประหลาดมากมายขนาดนี้?“ยังเหลือเวลาอีกเท่าไหร่?”“แปดนาที”“มิน่าล่ะ” ฟางโม่พยักหน้า “การโจมตีของสิ่งลี้ลับเหล่านี้ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และเป็นระบบระเบียบมากไม่เหมือนการโจมตีแบบสุ่มเสรี น่าจะเป็นฝีมือของท่านชีเยี่ย……ครูฝึกหลินที่ควบคุมพวกมันอยู่เบื้องหลังเพื่อสร้างแรงกดดันให้กับพวกเรา”“แล้วพวกเราควรทำยังไงดี?” หลี่เจินเจินรู้สึกกังวล “ถ้าเป็นการวางแผนของเขาเอง พวกเราคงหนีไม่พ้นแน่……”“คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอก” ติงฉงเฟิงถอนหายใจยาว ปล่อยให้หัวใจที่เต้นแรงสงบลงเล็กน้อย “ครูฝึกหลินทำเรื่องแบบนี้ขึ้นมา น่าจะเป็นเพราะต้องการฝึกฝนร่างกายพวกเราภายใต้สภาวะที่รุนแรง เป้าหมายแรกไม่น่าจะใช่การกำจัดพวกเราทั้งหมด ดังนั้นต้องมีทางรอดแน่นอน”“ถูกต้อง” ฟางโม่พยักหน้าเห็นด้วย “ฉันสามารถดมกลิ่นตำแหน่งของพวกสิ่งลี้ลับได้ เดี๋ยวให้วิ่งตามฉันมา น่าจะทนได้อีกสักสองสามนาที”“ได้!”ทั้งสามสบตากัน จากนั้นก็เริ่มวิ่งฝ่าภูมิประเทศที่ซับซ้อนอีกค
