้างซ้ายที่ปิดสนิทของอีกฝ่ายในขณะเดียวกัน ใบดาบสีขาวของ [จั่นไป๋] ก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า แล้วกลับเข้าฝักโดยอัตโนมัติ เงาของหมีขาววูบผ่านไป ราวกับกำลังกระซิบบางอย่างกับหลินชีเยี่ยรอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม ก่อนที่เขาจะกลับมาสงบนิ่งอีกครั้งเขาเดินผ่านหอสังเกตการณ์ไปหยุดอยู่ตรงหน้าหลูเป่าโย่ว“นายหาคำตอบเจอแล้วเหรอ?” เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ“ครับ”หลูเป่าโย่วที่นั่งอยู่บนพื้นขมวดคิ้วมองหน้าหลินชีเยี่ย ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนสบตากับอีกฝ่ายอย่างเท่าเทียม“บ้าน ผมกลับไปแล้ว คำตอบ ผมก็ได้พบแล้ว……ตอนนี้ ผมอยากกลับมา” เขาพูดอย่างจริงจังหลินชีเยี่ยมองดวงตาเพียงข้างเดียวที่เหลืออยู่ของหลูเป่าโย่ว แล้วเงียบไปชั่วขณะ“บอกฉันสิ นายคือใคร?”“ผมคือหลูเป่าโย่ว”“ฉันไม่ได้ถามเรื่องนี้”“คำตอบของผมก็คือเรื่องนี้แหละ”หลูเป่าโย่วเอ่ยอย่างสงบ “ไม่ว่าจะเป็นตัวแทนของเทวทูตตกสวรรค์ หรือลูกชายของหน่วยพิทักษ์ราตรีหลูชิวก็ตาม……ผมไม่ใช่หุ่นเชิดของใคร และไม่ใช่เงาของใครทั้งนั้น ผมแค่อยากเดินตามเส้นทางของตัวเอง”
