นายถูกตัดสิทธิ์ไปแล้ว เราไม่สามารถปล่อยให้นายเข้าไปได้”ปืนไรเฟิลซุ่มยิงหลายกระบอกบนหอสังเกตการณ์ เล็งไปที่หลูเป่าโย่วจากมุมต่างๆ ไม่มีทีท่าว่าจะถอยเลยแม้แต่น้อยพวกเขาไม่ใช่ครูฝึกของค่ายฝึกอบรมนี้ เป็นเพียงเจ้าหน้าที่ทหารที่รับผิดชอบการเฝ้าระวังรอบนอก พวกเขาไม่สนใจว่าทำไมหลูเป่าโย่วถึงจากไป หรือทำไมถึงถูกตัดสิทธิ์ การปกป้องประตูแห่งนี้ ไม่ให้บุคคลที่ไม่ได้รับอนุญาตเข้าไปนั่นคือภารกิจของพวกเขาหลูเป่าโย่วมองเจ้าหน้าที่ทหารเหล่านั้นแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไรอีก แต่ค่อยๆ นั่งลงตรงที่เดิมหน้าค่ายฝึกอบรมอันกว้างใหญ่ เขานั่งอยู่ตรงนั้น เหมือนเด็กไร้บ้าน ดื้อรั้นและมุ่งมั่นเจ้าหน้าที่ทหารเหล่านั้นขมวดคิ้ว“ตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไรดี?” นายทหารคนหนึ่งถามเสียงเบา “เขาเป็นแค่เด็กที่มาเข้าค่ายฝึกอบรม ไม่ใช่ศัตรู พวกเราคงไม่ยิงเขาหรอกนะ?”“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก……ส่งรถมารับเขากลับไปดีกว่า”“เขาจะยอมขึ้นรถกับพวกเราไหม?”“ก็ลากแรงๆ สิ จะให้เขานั่งอยู่ตรงนี้ตลอดไปได้ยังไง?”“ก็นะ เด็กน้อยผู้น่าสงสาร……”“……”ในตอนนั้นเอง เงาสีดำของรัตติกาลปรากฏขึ้นจากหลังหอสังเกตการณ์ในค่ายฝึกอบรม กลายเป็นชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีแดงเข้ม ค่อยๆ เดินเข้ามา“หัวหน้าหลิน”“หัวหน้าหลิน”เหล่านายทหารเห็นหลินชีเยี่ย ต่างทำความเคารพ แล้วถอยหลังไปครึ่งก้าวหลินชีเยี่ยพยักหน้า แล้วมองไปทางหลูเป่าโย่วที่ยืนอยู่หน้าหอสังเกตการณ์ สายตาจับจ้องที่ดวงตาข
