“หมายความว่ายังไง? นายยังคิดจะกลับไปเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรีอีกเหรอ?” เสียงของเด็กปีศาจเย็นชาขึ้นมา“นายยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? ในสายตาของพวกเขา นายไม่เหมาะสมที่จะเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรีหรอก พวกเขาจะไม่ต้องการนาย……”“พวกเขาจะต้องการฉันหรือไม่ มันไม่สำคัญ ถ้าครั้งแรกไม่สำเร็จ ฉันก็จะลองครั้งที่สอง ถ้าครั้งที่สองไม่สำเร็จก็จะลองครั้งที่สาม……ไม่ว่าอย่างไร ฉันก็ต้องเข้าไปให้ได้”ดวงตาของหลูเป่าโย่วลุกโชนด้วยความมุ่งมั่นหลูเป่าโย่วหยุดเดิน สูดหายใจเข้าลึกๆ ราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ เขาค่อยๆ ยกมือซ้ายขึ้นมาวางบนดวงตาสีดำด้านซ้าย……“นายจะทำอะไร?” เสียงของเด็กปีศาจสะดุด เริ่มตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด“ฉันจะกลับไปที่หน่วยพิทักษ์ราตรี ส่วนนาย……กลับไปไม่ได้”เสียงของหลูเป่าโย่วเย็นเยียบ ดวงตาปรากฏประกายสีแดงเพลิง พร้อมกันนั้น ปลายนิ้วมือซ้ายก็ค่อยๆ แทงเข้าไปในเบ้าตาของตัวเอง……เลือดสดไหลริน ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดรุนแรง“นายบ้าไปแล้วเหรอ?!” เสียงตกใจของเด็กปีศาจดังขึ้นอีกครั้ง “แค่เพื่อจะเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรี นายถึงกับทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ?! พอแล้ว พอเถอะ! ฉันเข้าใจแล้ว! ต่อไปนี้ฉันจะไม่พูดมากอีก! ไม่ว่าฉันจะเห็นอะไรในหน่วยพิทักษ์ราตรี ฉันจะแกล้งทำเป็นไม่เห็น จะไม่เปิดเผยข้อมูลแม้แต่นิดเดียว จริงๆ……”ฉึก!ปากของหลูเป่าโย่วเปิดออกอย่างเงียบงัน เขาย่อตัวลง เลือดไหลลงมาตามแก้มมือซ้ายกำลูกตาสีดำสน
