ิทแน่นขณะที่เขาดึงมันออกมาจากเบ้าตาอย่างสั่นเทา……ในดวงตาขวาที่เหลืออยู่ของหลูเป่าโย่ว แสงสีแดงเพลิงสว่างขึ้นอีกครั้ง พลังศักดิ์สิทธิ์ของเทวทูตตกสวรรค์กำลังซ่อมแซมบาดแผลของเขา เลือดค่อยๆ หยุดไหล“ในที่สุด……ก็เงียบเสียที”เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน โยนลูกตาซ้ายของตัวเองลงที่เท้า ก้าวไปข้างหน้าแล้วเหยียบมันจนแหลกละเอียด!หลูเป่าโย่วเงยหน้าขึ้น บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเลือด ตาซ้ายที่ว่างเปล่าปิดสนิท ตาขวาแดงก่ำดั่งโลหิต เขาเดินทีละก้าว ทิ้งรอยเท้าเปื้อนเลือดไปยังหน้าป้ายหิน ดูราวกับปีศาจบ้าคลั่งที่มาจากขุมนรก!“ผมไปล่ะ”เขายื่นมือซ้ายออกไป ใช้ปลายนิ้วที่เปื้อนเลือดแตะเบาๆ บนผิวของป้ายหิน ทิ้งรอยเลือดสีแดงฉานไว้เขาพึมพำกับตัวเอง “รอดูนะ ผมจะไม่ทำให้ตระกูลหลูต้องอับอาย……สิ่งที่คุณทำได้ ผมก็ทำได้เหมือนกัน”เขาเหลือบมองไปที่บ้านหลังเล็กๆ เป็นครั้งสุดท้าย หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ไม่ได้เลือกที่จะกลับบ้าน แต่เลือกเส้นทางลงเขาอีกเส้นที่ขรุขระและยากลำบาก ค่อยๆ เดินโซเซลงไป……ค่ายฝึกอบรมเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นจากทุกสารทิศ หลินชีเยี่ยค่อยๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้าเผยให้เห็นถึงความเหนื่อยล้าเล็กน้อยเขาก้มลงมองนาฬิกาบ่ายสองครึ่งนับตั้งแต่เริ่มการฝึกหลบหนีจนถึงตอนนี้ ก็ผ่านไปแล้วสิบเอ็ดชั่วโมงครึ่งด้วยการอัญเชิญผู้พิทักษ์กลุ่มเป็นเวลานานขนาดนี้ รวมถึงการควบคุมดูแลสถานการณ์ของทหารใหม่ทั้งหมดทำให้หลินชีเยี่ยหมดเรี่ยว
