ึกเสียหน้าบ้างเหรอ?” ติงฉงเฟิงพูดอย่างเย็นชา“……แล้ว แล้วจะทำยังไงได้ล่ะ? ผมก็ไม่อยากยอมแพ้ แต่ผมไม่เก่งกีฬาจริงๆ นี่นา!”“อ้อ ตอนที่น้องสาวนายผ่านไปเมื่อกี้ เธอชูนิ้วกลางให้นายด้วยล่ะ”“……บ้าเอ๊ย!” ซูเจ๋อที่นอนอยู่บนพื้นชะงัก จากนั้นก็สบถออกมา เขากัดฟันลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ “ยัยเด็กนี่ กล้าชูนิ้วกลางใส่พี่ชายเหรอ? แม่ง หยามกันไปแล้ว……”เมื่อเห็นซูเจ๋อลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แววตาเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของติงฉงเฟิง“ฮี่ฮี่ฮี่ฮี่ฮี่……”เสียงหัวเราะอันเย็นเยียบและน่าขนลุกดังมาจากเหนือศีรษะของพวกเขาติงฉงเฟิงและซูเจ๋อสีหน้าเปลี่ยนไป เงยหน้าขึ้นมองพร้อมกัน พบว่าบนกำแพงสูง แมงมุมตัวใหญ่ที่น่าเกลียดกำลังจ้องมองพวกเขาอย่างเย็นชา ดวงตาที่ซับซ้อนมากมายเปล่งประกายสีแดงฉาน“วิ่ง!!”ทันทีที่สิ้นเสียง ซูเจ๋อก็กรีดร้องพลางพุ่งออกไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากคันศร ชั่วพริบตาเดียวก็ทิ้งเขาไว้ข้างหลังติงฉงเฟิง “……”พี่น้องคู่นี้ล้วนเป็นสัตว์ประหลาด!เขาอดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ ก่อนจะวิ่งไปทางที่ห่างจากอาจู แต่ในตอนนั้นเอง เส้นใยแมงมุมก็พุ่งมาที่เท้าของเขา ยึดข้อเท้าของเขาไว้ ทำให้เขาเสียสมดุลล้มลงกับพื้นแย่แล้ว!ติงฉงเฟิงรู้สึกใจเต้นแรงในขณะนั้นเอง มีร่างที่ว่องไวพุ่งมาจากระยะไกล มีดสั้นเล่มหนึ่งทะลวงผ่านอากาศ ตัดใยแมงมุมที่ข้อเท้าของติงฉงเฟิงอย่างแม่นยำเด็กสาวคนหนึ่งวิ่งมาถึงข้างกายติงฉงเฟิง ใช้แรงดึงเขาขึ้นจากพื้น จากนั
