ีศาจดังก้องอยู่ข้างหูของหลูเป่าโย่ว เขายืนอยู่หน้าป้ายหินนั้น รู้สึกว่าเปลวไฟที่ไม่เคยมีมาก่อนลุกโชนขึ้นในใจ ความโกรธในดวงตาเกือบจะทะลักออกมา!“หุบปากของแกซะ!!!”ตูม!!ปีกสีแดงเข้มคู่หนึ่งพลันกางออกด้านหลังของเขา ทั้งยอดเขาสั่นสะเทือนเล็กน้อยดวงตาทั้งสองของหลูเป่าโย่วแดงก่ำดั่งเลือด หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง พลังศักดิ์สิทธิ์อันบ้าคลั่งและรุนแรงพลุ่งพล่านออกมาจากร่างกายของเขา กลายเป็นลมกระโชกแรงพัดผ่านไปทั่วบริเวณโดยรอบ“แกเป็นอะไรกัน?! ไอ้หมาขี้แพ้ที่โดนคนอื่นโจมตีจนวิญญาณหนีออกจากร่าง ยังกล้าคิดว่าตัวเองเป็นคนอีกเหรอ? หุบปากสกปรกของแกซะ!”หลูเป่าโย่วสูดหายใจเข้าลึกๆ ท่ามกลางพลังศักดิ์สิทธิ์ที่พลุ่งพล่าน ดวงตาสีแดงก่ำคู่นั้นเต็มไปด้วยความขัดแย้งและโกรธแค้น เขายื่นมือออกไป ชี้ไปที่ป้ายหินนั้น แล้วคำรามกึกก้องไปทั่วป่าเขา“ใช่แล้ว! หลูชิว เขาเป็นไอ้คนทิ้งเมียทิ้งลูก ไม่มีความรับผิดชอบ ไม่สนใจครอบครัว!เขาไม่ใช่พ่อที่ดี!เขาแบกรับภาระของโลกไว้บนบ่า! แต่เขากลับแบกรับครอบครัวเล็กๆ นี้ไม่ได้!แต่นั่นมันก็แล้วไงเล่า?!แต่ก่อนฉันไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้……ฉันเข้าใจแล้วตลอดหลายปีมานี้ ย่าของฉันไม่เคยบ่นสักคำ เฝ้ารอเขากลับมาทุกวัน แม่ก็นั่งอยู่ที่ประตูบ้าน รอคอยเขามาสิบกว่าปี! ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้เขารู้ว่า! บ้านที่เขาแบกรับไม่ไหวนี้ ไม่ใช่ภาระ แต่เป็นที่พึ่งพิงของเขา!ครอบครัว! เราไม่ควรเป็นเหมือนภรรย
