สี่ยวชิวหายไปหลายปี ที่แท้ก็ไปเป็นทหาร หมู่บ้านของเราก็มีวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ นี่มันคือเรื่องที่น่าภาคภูมิใจมากเลยนะ!”หลูเป่าโย่วยืนนิ่งอยู่กับที่‘หลูชิว……เสียชีวิตในสนามรบ?เมื่อสองสามวันก่อน?’“เสี่ยวเป่าโย่ว ตอนนี้ครอบครัวของเธอ……” ชายชรายังพูดไม่ทันจบ หลูเป่าโย่วก็หันกลับอย่างรวดเร็วและวิ่งไปที่ประตูบ้านของตัวเอง เคาะประตูอย่างแรงไม่นาน เสียงหนึ่งก็ดังมาจากในบ้าน “ใครน่ะ?”พร้อมกับประตูที่เปิดออก ร่างชราดูอ่อนล้าปรากฏขึ้นหลังประตู เมื่อเห็นหลูเป่าโย่วที่สูงกว่าเธอสองช่วงหัวยืนอยู่ตรงหน้า เธอก็ชะงักไปชั่วขณะ“คุณย่า……” หลูเป่าโย่วมองดูหญิงชราตรงหน้าที่มีดวงตาแดงก่ำ เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าริมฝีปากของคุณย่าสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว โอบร่างของหลูเป่าโย่วเข้ามาในอ้อมกอด เส้นผมสีเงินขาวของเธอพาดลงบนหน้าอกของหลูเป่าโย่ว เธอเอ่ยด้วยเสียงสะอื้น “เป่าโย่ว……ทำไมเพิ่งกลับมาล่ะลูก? พ่อของหลานเขา……”ขณะนั้น จชายวัยกลางคนสวมชุดไว้ทุกข์ก็เดินออกมาจากในบ้านสไตล์ตะวันตก เมื่อเห็นหลูเป่าโย่วที่อยู่นอกประตู เขาก็หรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อเขาเห็นหลูเป่าโย่ว หลูเป่าโย่วก็สังเกตเห็นเขาเช่นกัน“คุณย่า” หลูเป่าโย่วชี้ไปที่ชายคนนั้น “เขาเป็นใครครับ?”“เขาเป็นเพื่อนร่วมงานของพ่อหลาน งานศพของบ้านเรา… เขาช่วยจัดการทั้งหมด” ย่าอธิบายชายคนนั้นเดินมาตรงหน้าหลูเป่าโย่ว ตบไหล่เขาเบาๆ ถอนหายใจแล้วพูดว่
