คาะประตูบ้านตัวเอง เสียงของชายชราก็ดังขึ้นอีกครั้ง“เมื่อไม่กี่วันก่อนตอนงานศพพ่อเธอ ทำไมเธอถึงไม่กลับมาล่ะ?” มือของหลูเป่าโย่วพลันชะงักค้างกลางอากาศชั่วครู่ต่อมา เขาหันศีรษะอย่างแข็งทื่อมองไปที่ชายชรา ขมวดคิ้วถามว่า “ปู่พูดว่าอะไรนะ?”“ฉันบอกว่า ตอนที่พ่อของเธอเสียชีวิต ทำไมเธอถึงไม่กลับมาล่ะ?” ชายชราพูดซ้ำอีกครั้ง “ตอนนี้ผ่านมาหลายวันแล้วตั้งแต่งานฝังศพ ญาติและเพื่อนที่มาเยี่ยมก็กลับไปกันหมดแล้ว ทำไมเธอถึงเพิ่งกลับมา?”“หลูชิว?” หลูเป่าโย่วขมวดคิ้วแน่นขึ้น เขาก้าวเท้าเร็วๆ ไปที่หน้าประตูบ้านของชายชรา “เขาตายแล้วเหรอ?ตายยังไง?”“ดูเหมือนว่าจะเสียชีวิตในสนามรบ” ชายชราพยายามนึกความความทรงจำในวันนั้น “วันนั้นฝนตกหนัก รถใหญ่หลายคันขับขึ้นมาจากเชิงเขา จากนั้นก็มีคนใส่เครื่องแบบทหารลงมาจากรถเป็นจำนวนมาก แบกโลงศพใหญ่ที่ดูสง่างามแล้วก็มาเคาะประตูบ้านของเธอในโลงศพนั้น พ่อของเธอสวมผ้าคลุมสีแดงเข้ม ร่างกายคลุมด้วยธงชาติ ข้างๆ ยังมีอะไรสักอย่างที่เป็นประกายแวววาว……น่าจะเหรียญตรา? ฉันจำได้ว่าตอนนั้นแม่และย่าของเธอร้องไห้อย่างเศร้าโศกมาก พวกทหารจัดงานศพให้พ่อของเธออย่างยิ่งใหญ่ ชาวบ้านในหมู่บ้านของเราและหมู่บ้านข้างๆ เกือบทุกคนมาร่วมงาน งานคึกคักมาก ได้ยินพวกเขาพูดว่าพ่อของเธอได้สร้างคุณูปการยิ่งใหญ่ และยังเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ของต้าเซี่ยของเราด้วย?”ชายชราอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่ง “ไม่นึกเลยว่าที่เ
