่าการควบคุมอารมณ์ของเขาก็พัฒนาขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวหลูเป่าโย่วทนต่อเสียงน่ารำคาญนั้น พลางค่อยๆ เดินไปตามเส้นทางภูเขา มาถึงหมู่บ้านเล็กๆ บนภูเขาที่แทบร้างผู้คน เขาหยุดเท้าลงหน้าบ้านสองชั้นทาสีขาวหลังหนึ่งท่ามกลางบ้านเรือนเตี้ยๆ ที่สร้างด้วยอิฐดินและกระเบื้องแตกร้าวบ้านหลังเล็กสไตล์ตะวันตกหลังนี้ดูโดดเด่นเป็นพิเศษ แตกต่างจากบ้านรอบข้างอย่างสิ้นเชิง“เอ๊ะ?” เด็กปีศาจเอ่ยปากด้วยความประหลาดใจ “นี่บ้านของนายเหรอ? ตกแต่งดีกว่าที่ฉันคิดไว้มากเลยนะ……ดูเหมือนครอบครัวนายก็ไม่ได้จนขนาดนั้นสินะ?”หลูเป่าโย่วไม่ได้สนใจเขา เพียงแต่มองบ้านหลังเล็กสไตล์ตะวันตกอย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร‘ที่นี่ เมื่อก่อนไม่ได้เป็นแบบนี้’เมื่อเจ็ดแปดปีก่อน ที่นี่ก็เหมือนกับบ้านหลังอื่นๆ ในละแวกนี้ เป็นบ้านดินหลังเล็กๆ ที่ทรุดโทรม เขาเคยเกิดและเติบโตที่นี่……จนกระทั่งวันหนึ่ง พ่อของเขาหลูชิวที่จากบ้านไปหลายปี กลับมาอย่างกะทันหันพร้อมเงินก้อนใหญ่ บอกว่าอยากพาครอบครัวไปใช้ชีวิตที่ดีในเมืองอย่างไรก็ตาม ย่าของเขาผูกพันกับบ้านเกิด ไม่อยากจากไป หลูชิวจึงต้องใช้เงินซ่อมแซมบ้านหลังเล็กที่ทรุดโทรมนี้ใหม่ ทำให้บ้านของพวกเขากลายเป็นบ้านที่ดีที่สุดในหมู่บ้าน ตอนนั้นยังทำให้ชาวบ้านคนอื่นๆ ในละแวกนี้อิจฉาไม่หยุด
