อาจารย์ก็เล่าความจริงเกี่ยวกับชางหนานให้พวกเราฟัง ท่านมักจะบอกพวกเราว่า ที่พวกเรามีตัวตนอยู่ได้ก็เพราะท่านหลินชีเยี่ย” ฟางโม่พูดอย่างจริงใจ “จิตวิญญาณชีวิต และวัยเด็กของพวกเราล้วนเป็นสิ่งที่ท่านชีเยี่ยมอบให้ ท่านหวังว่าต่อไปพวกเราจะสามารถเดินตามรอยเท้าของท่านชีเยี่ย อยู่เคียงข้างท่าน เป็นดาบและกระบี่ให้ท่าน พวกเราทุกคนล้วนเคารพนับถือท่านชีเยี่ยมาก!”เมื่อเห็นประกายแห่งความชื่นชมในดวงตาของฟางโม่ หลินชีเยี่ยก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย แต่ก็พยายามควบคุมสีหน้าและพูดอย่างจริงจัง“ไม่ว่าจะยังไง ตอนนี้นายมีสถานะเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรี การปฏิบัติตามจิตวิญญาณและหน้าที่ของหน่วยพิทักษ์ราตรีคือสิ่งสำคัญที่สุด เข้าใจไหม?”“เข้าใจครับ!”“อืม ไปนอนเถอะ นี่น่าจะเป็นการนอนหลับอย่างสบายใจครั้งสุดท้ายของนายในระยะเวลาอันยาวนานต่อจากนี้พรุ่งนี้เป็นต้นไป ชีวิตของพวกนาย……จะยากลำบากมาก”……รถไฟขบวนหนึ่งแล่นไปตามรางรถไฟ ส่งเสียงครวญครางท่ามกลางความมืดยามราตรี แสงไฟในตู้รถไฟค่อยๆ ดับลง เหลือเพียงไฟสัญญาณที่ส่องแสงริบหรี่ที่ปลายสุดของโบกี้นอน ตรงจุดเชื่อมต่อระหว่างสองตู้โดยสาร มีคนงานก่อสร้างแต่งกายเรียบง่ายนั่งอยู่บนกระสอบปุ๋ย พิงศีรษะกับผนังรถไฟ ร่างกายโยกเบาๆ ตามการเคลื่อนไหวของขบวน ท่ามกลางเสียงดังครืดคราดต่ำๆของตู้โดยสาร พวกเขาก้มหน้าลงและหลับใหลไปแล้วที่มุมหนึ่งของกลุ่มคนเหล่านี้ เด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งพิงอยู่ที่พื้
