ึ้นทันที!เขามองไปรอบๆ ตู้รถไฟที่มืดสลัว ไม่พบคนที่กำลังพูดคุยกับเขา……หลูเป่าโย่วหันหน้ามองไปที่หน้าต่างข้างๆ ในเงาสะท้อนของกระจก ดวงตาซ้ายของเขากลายเป็นสีดำสนิทไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ใบหน้าของคนๆ หนึ่งปรากฏขึ้นมาอย่างเลือนรางนั่นคือใบหน้าของสมาชิกศาสนจักรเทพโบราณที่ระเบิดตัวเองในค่ายฝึกอบรม“คุณเป็นใคร?” ดวงตาของหลูเป่าโย่วเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม เขาคำรามเสียงต่ำ“นายเรียกฉันว่า ‘ด็กปีศาจ’ ก็ได้ ฉันมาจากศาสนจักรเทพโบราณ” เสียงนั้นดังขึ้นในหูของหลูเป่าโย่วอย่างไม่เร่งรีบ “อย่าตื่นตระหนก ฉันแค่แนบวิญญาณของตัวเองไว้ที่ดวงตาของนายชั่วคราวเท่านั้น ฉันไม่สามารถควบคุมร่างกายของนายได้ และจะไม่ทำร้ายนายด้วย แค่อยากคุยกับนายเล็กน้อยเท่านั้นเอง”“ฉันไม่ต้องการคุย ไปให้พ้น!” เสียงของหลูเป่าโย่วดังขึ้นเล็กน้อย ทำให้คนรอบข้างที่กำลังจมดิ่งสู่ห้วงนิทราสะดุ้งตื่น พวกเขามองมาที่หลูเป่าโย่วด้วยสีหน้างุนงงหลูเป่าโย่วกัดฟันแน่น ลุกขึ้นจากพื้นแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำ จากนั้นก็ล็อกประตูทันทีเขามองดูตาซ้ายสีดำของตัวเองในกระจก ดวงตาสีแดงเพลิงลุกโชนมากขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นอายของเทวทูตตกสวรรค์ที่ดุร้ายและรุนแรงแผ่ออกมา“อย่าพยายามเลย นายแค่มือใหม่ขั้นฉือเท่านั้น ถึงจะมีพลังเทพของเทวทูตตกสวรรค์ก็ไม่สามารถไล่ฉันออกจากดวงตาของนายได้หรอก” เด็กปีศาจหัวเราะเยาะ“แกต้องการอะไรกันแน่?!”หลูเป่าโย่วต่อยกระจกแตกกระจาย เศษกระจกบาดผิว
