้อย่างยากลำบาก แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ยืนกรานที่จะอยู่ในค่ายค่ายฝึกอบรมอีกต่อไป แต่เลือกที่จะจากไปอย่างเงียบๆ ด้วยตัวเองเดิมทีเขาคิดว่าตัวเองรู้ว่าต้องการอะไร แต่หลังจากปะทะกับหลินชีเยี่ย เขากลับรู้สึกสับสนเขารู้สึกว่าตัวเองละเลยบางสิ่งที่สำคัญไปยังมีอีกหลายเรื่องที่เขายังคิดไม่ตกดังนั้น เขาจึงเลือกที่จะจากไปหลังจากจากไปแล้ว เขาควรไปที่ไหน ไปทำอะไร เขายังไม่ได้คิด……ในตอนนั้นเอง คำพูดของหลินชีเยี่ยก็ดังก้องในหูของเขาอีกครั้ง ‘ตอนนี้นายไม่ต้องตอบฉัน เห็นแก่หน้าพ่อของนาย ครั้งนี้ฉันจะไม่ฆ่านาย ไสหัวออกไปจากค่ายค่ายฝึกอบรมนี้ กลับบ้านไป เมื่อนายหาคำตอบเจอแล้ว……ค่อยกลับมาหาฉัน’‘กลับบ้าน……’‘ทำไมพวกเขาถึงอยากให้ฉันกลับบ้านกันนะ?’หลูเป่าโย่วไม่เข้าใจ แต่เขามีลางสังหรณ์อย่างคลุมเครือว่าคำตอบที่หลินชีเยี่ยต้องการให้เขาไปค้นหา… อยู่ที่บ้านนั่นเองคิดได้ดังนั้น ดวงตาที่สับสนของหลูเป่าโย่วก็เริ่มมีประกายแห่งความกระจ่างขึ้นมา เขาค่อยๆ เร่งฝีเท้าเดินไปยังสถานีรถไฟ ไม่ทันสังเกตว่า ตอนนี้ที่หน้าประตูค่ายฝึกอบรม มีร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่าอย่างเงียบๆหลินชีเยี่ยจ้องมองร่างที่ค่อยๆ เดินห่างออกไป ขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างครู่หนึ่งผ่านไป เขาดูเหมือนจะตัดสินใจได้แล้ว มือลูบเบาๆ ที่ด้าม [จั่นไป๋]“ต้าไป๋” เขาเอ่ยเสียงเรียบ“ครับลูกพี่!” เงาหมีขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นด้านหลังหลิน
