่งเรืองที่สุดอย่างนี้นี่เอง……หลินชีเยี่ยคิดอย่างเข้าใจ“อาจารย์ของนาย? อาจารย์ของนายคือใคร?”เมื่อได้ยินคำถามนี้ สีหน้าของฟางโม่ก็จริงจังขึ้นมา เขาลดเสียงลงและตอบอย่างนอบน้อม “อาจารย์ของผม……คือ ชิงหยวนเมี่ยวเต้าเจินจวิน หยางเจี่ยน”หยางเจี่ยน?!เมื่อได้ยินสองคำนี้ หลินชีเยี่ยก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะตั้งสติได้เด็กคนนี้……เป็นศิษย์ของหยางเจี่ยน?เขาเป็นศิษย์ของเทพต้าเซี่ย?หลินชีเยี่ยในตอนนี้ไม่รู้ว่า ‘หยางเจี่ยน’ หมายถึงอะไร และไม่รู้ว่าเบื้องหลังสองตัวอักษรนี้คือคนที่คุ้นเคยมากแค่ไหน……“ไสหัวไปให้พ้น!” หลูเป่าโย่วตะคอกใส่ฟางโม่ “รอให้ฉันชำระบัญชีแค้นกับเขาเสร็จก่อน แล้วฉันจะมาฆ่านาย!”ฟางโม่ขมวดคิ้ว หันกลับมายืนขวางหน้าหลินชีเยี่ย พลางพูดอย่างหนักแน่น “ฉันบอกแล้วว่า นายยังไม่คู่ควรให้ท่านชีเยี่ยลงมือ!”“นาย!” หลูเป่าโย่วโกรธในตอนนั้นเอง หลินชีเยี่ยก็ยื่นมือออกมาตบไหล่ฟางโม่เบาๆฟางโม่ผงะ ก่อนจะผินหน้าไปมอง หลินชีเยี่ยยิ้มให้เขาเล็กน้อย “เด็กน้อยไปยืนข้างหลังฉันเถอะ นี่เป็นความขัดแย้งระหว่างฉันกับเขา ปล่อยให้ฉันจัดการเอง”สิ้นเสียง เขาไม่รอให้ฟางโม่ตอบ หลินชีเยี่ยก็ก้าวไปข้างหน้าสลับตำแหน่งกับอีกฝ่าย“ในเมื่อนายอยากฆ่าฉันนัก ฉันจะให้โอกาสนาย……โอกาสต่อสู้อย่างยุติธรรม”หลินชีเยี่ยปลดดาบ [จั่นไป๋] ที่เอวออก โยนให้ฟางโม่ที่อยู่ข้างหลังอย่างไม่ใส่ใจ มือทั้งสองกำในอากาศ วงเวทย์สองวงปรากฏขึ้น ดาบคู่หน
