ึ่งที่คุ้นเคยก็ตกลงมาในมือของเขาอย่างมั่นคงเขาสวมเสื้อคลุมสีแดงเข้ม เหยียบย่ำความมืดมิดในยามราตรี มือถือดาบคู่ เดินไปหาหลูเป่าโย่วอย่างใจเย็น“ขอบเขตเดียวกัน อาวุธเดียวกัน ฉันจะใช้เพียง [พิภพเทพ] สู้กับนาย”หลูเป่าโย่วเข้าใจสองประโยคแรก แต่เขาไม่ได้ตระหนักว่า ‘ใช้เพียงพิภพเทพ’ นั้นหมายความว่าอะไร……“ดี!” หลูเป่าโย่วได้ยินประโยคนั้น ดวงตาพลันลุกโชนด้วยไฟแห่งการต่อสู้อีกครั้งเขากวาดตามองไปรอบๆ ที่มีทหารใหม่จ้องมองอยู่ เขาขมวดคิ้วแล้วเอ่ยอย่างเย็นชา “พวกปลาซิวทั้งหลาย ถอยไปไกลๆ หน่อย บอกแล้วไงว่าเป็นการต่อสู้ที่ยุติธรรม ใครก็ตามที่กล้าลอบโจมตีเขาระหว่างที่พวกเรากำลังต่อสู้กันล่ะก็ต่อให้ฉันชนะ ฉันก็จะตัดหัวพวกแก! ไสหัวไป!!”ประโยคสุดท้ายนี้ หลูเป่าโย่วได้แฝงพลังศักดิ์สิทธิ์ของเทวทูตตกสวรรค์เอาไว้ แสงสีแดงเจิดจ้าเปล่งประกายออกมาจากดวงตาของเขา แรงกดดันอันทรงพลังทำให้ทหารใหม่โดยรอบกลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะถอยหลังออกไปหลายก้าวตรงกลางลานฝึกที่วุ่นวาย พื้นที่โล่งกว้างได้ถูกเปิดออกหลินชีเยี่ยเลิกคิ้วขึ้น“มา”เขาพูดอย่างแผ่วเบาฟึ่บ!!เงาปีกสีแดงเข้มคู่หนึ่งปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของหลูเป่าโย่ว เขากระพือปีกอย่างแรง ทันใดนั้นร่างก็พุ่งทะยานไปหาหลินชีเยี่ยด้วยความเร็วที่น่าตกใจความเร็วนั้นสูงมาก ทหารใหม่รอบข้างไม่ทันตั้งตัว เมื่อหลูเป่าโย่วปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็ชักดาบมาอยู่ตรงหน้าหลินชีเยี่ยแล้ว แสง
