ำพูดนี้ สีหน้าของไป๋เฟิงอู่และเหล่าฮูหยินก็ดูย่ำแย่ลงบ้าง ฮูหยินห้าอดไม่ได้ที่จะกล่าว “ท่านดูไม่ผิดแน่นะเจ้าคะ เหยียนเอ๋อร์เขา… เขาจะมีพรสวรรค์เช่นนี้ได้อย่างไร?”
เหล่าฮูหยินคนอื่นๆ ไม่ได้พูดอะไร นักพรตเฒ่าผู้นี้ก็เป็นคนคุ้นเคยเก่าแก่ของจวนขุนพลเทวะ ทำการวัดกระดูกให้เด็กๆ ทุกเรือนมาแล้ว ไม่เคยผิดพลาด
อีกอย่าง ก่อนหน้านี้การสร้างรากฐานของเซียวเหยียนก็ล้มเหลว การหลอมโลหิตก็ล้มเหลวอีก ถือเป็นการเตรียมใจให้พวกนางไว้แล้ว ตอนนี้เมื่อเห็นผลลัพธ์นี้ กลับเหมือนกับที่คาดการณ์ไว้ไม่มีผิด
เซียวเหยียนกวาดสายตามองสีหน้าของทุกคนอย่างเงียบๆ แม่รองคนนั้นก็อยู่ในกลุ่มด้วย สีหน้าก็เศร้าสร้อยไม่แพ้กัน ถึงกับดูเศร้ากว่าคนอื่นอยู่หลายส่วน
เพียงแต่ ในบรรดาคนเหล่านี้มีกี่คนที่เสียใจเพื่อตนเองจริงๆ เขากลับแยกไม่ออก
“พี่เหยียน”
เยว่ชิงเหอดึงชายเสื้อของเซียวเหยียน ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความตึงเครียด
ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่กลับสัมผัสได้ว่า เซียวเหยียนดูเหมือนจะสูญเสียอะไรบางอย่างไป
เซียวเหยียนมองท่าทางน่าสงสารของเด็กหญิงน้อย อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
เขาหยิกแก้มยุ้ยๆ ของนาง คนที่ควรจะเศร้าคือตนเองต่างหาก
