นสั่นสะเทือนเล็กน้อย ทหารใหม่กว่าสามร้อยนายถือดาบและปืน บุกทะลวงผ่านสี่แยกมาด้วยท่าทางดุดันมุ่งหน้าตรงไปยังลานฝึกใหญ่จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้พุ่งทะยาน!“หือ?” หลูเป่าโย่วสะดุ้งเมื่อเห็นจิตสังหารในดวงตาของพวกเขา หลังจากอุทานเบาๆ เขาก็รีบวิ่งตามไปทันที“เฮ้! พวกนายรอก่อน! เกิดอะไรขึ้น?”ติงฉงเฟิง ซูหยวน และเสิ่นชิงจู่ที่ท้ายขบวนของกองทหารใหม่ได้ยินเสียงจึงชะลอฝีเท้าลงเมื่อเห็นหลูเป่าโย่วยืนถือดาบอยู่ข้างนอกเพียงลำพัง มีทหารใหม่คนหนึ่งกำลังจะเดินเข้าไปหา แต่ติงฉงเฟิงรีบคว้าตัวเขาไว้ เขามองหลูเป่าโย่วที่ไม่ได้สวมชุดทหารใหม่ แต่ถือดาบอยู่ในมือด้วยสายตาระแวดระวัง“แปลกจัง……ทำไมถึงมีคนเดินเล่นอยู่ข้างนอกคนเดียว? แถมเขายังดูไม่เหมือนทหารใหม่ด้วย”“พูดสิ! ฉันถามพวกนายอยู่นะ”“นายเป็นใคร?”“ฉัน? ฉันชื่อหลูเป่าโย่ว ฉันก็เป็นทหารใหม่เหมือนกัน”“นายเป็นทหารใหม่ ทำไมไม่สวมชุดทหารใหม่ล่ะ? นายอยู่หอพักไหน? รูมเมทของนายคือใคร?”คำถามชุดนี้ทำให้หลูเป่าโย่วชะงักอยู่กับที่ เขาถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ฉันประสบปัญหานิดหน่อย ยังไม่ทันได้จัดการเรื่องเอกสารทหารใหม่……”เมื่อได้ยินคำตอบนี้ ติงฉงเฟิงขมวดคิ้วแน่นขึ้นกว่าเดิม“ตามที่ได้ยินมา ทหารใหม่รุ่นนี้ควรจะมีหกร้อยสิบสองคน แต่มีทหารใหม่คนหนึ่งก่อเรื่องนอกเมืองหลวง จึงถูกตัดสิทธิ์” ซูหยวนนึกอะไรบางอย่างออกจึงเตือนติงฉงเฟิงครุ่นคิดในขณะนั้นเอง มีร่างหนึ่งค่อยๆ เดินมาหยุดอยู
