นอกค่ายฝึกอบรมในป่าลึกเด็กหนุ่มคนหนึ่งแบกกระเป๋าเดินทาง มือถือไฟฉาย พยายามปีนป่ายผ่านพงไม้อย่างยากลำบาก เหงื่อเม็ดเล็กๆไหลลงมาตามแก้มจนหยดลงพื้นเขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ามืดมิดเบื้องบน ดวงตาฉายแววฉงน“แปลกจัง……ทำไมจู่ๆ ฟ้าถึงมืดลงแบบนี้ล่ะ?”หลูเป่าโย่วจ้องมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอยู่นาน สัมผัสถึงแรงกดดันบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกภายใต้ม่านราตรีนี้ ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเขาส่ายหัวไล่ความคิดสับสนเหล่านั้นออกไปอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าปีนขึ้นไปสู่จุดสูงสุดของยอดเขายอดเขาที่อยู่นี้เป็นยอดเขาที่อยู่ใกล้ค่ายฝึกอบรมมากที่สุด และเป็นยอดเขาที่สูงชันที่สุดด้วย แต่จุดสำคัญของภูเขาลูกนี้คือ เมื่อยืนอยู่บนยอดเขา จะสามารถมองเห็นสถานการณ์ภายในค่ายฝึกอบรมได้อย่างชัดเจนหลังจากถูกปฏิเสธที่ประตูค่ายฝึกอบรม หลูเป่าโย่วไม่ได้เลือกที่จะจากไป แต่อาศัยจังหวะชุลมุน แอบปีนขึ้นภูเขาลูกนี้จากอีกทิศทางหนึ่งหลังจากเดินทางมาหลายชั่วโมง ในที่สุดเขาก็มาถึงยอดเขาสูงตระหง่าน ลู่เป่าโย่วที่เหงื่อโทรมกายล้วงเอากล้องส่องทางไกลแบบเก่าออกมาจากกระเป๋า มองไปยังค่ายฝึกอบรม“หืม?” หลูเป่าโย่วขมวดคิ้วเล็กน้อย “ครูฝึกที่เฝ้าอยู่รอบๆ ค่ายหายไปไหนกันหมด……บนหอสังเกตการณ์ก็ไม่มีใครอยู่เฝ้า นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”ตามหลักแล้ว สถานที่สำคัญอย่างค่ายฝึกอบรมควรมีมาตรการป้องกันทางทหารที่รัดกุมมาก ในเมื่อหลูเป่าโย่วนึกถึงการปีนขึ้นไปบนยอดเขาเพื่อแอบดูค่ายฝ
