“คือแบบนี้ พวกเขาตั้งใจจะ……”ครูฝึกหงเข้าไปกระซิบข้างหูหยวนกัง พูดอะไรบางอย่างเบาๆ ทำให้สีหน้าของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปทันที“หัวหน้าครูฝึก แบบนี้จะไม่……เสี่ยงเกินไปหรือครับ?” ครูฝึกหงอดรนทนไม่ไหว “พวกเราเป็นครูฝึกมาหลายปีไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อนเลย”“ไม่หรอก ข้อเสนอของพวกเขาดีมาก” มุมปากของหยวนกังยกขึ้นเล็กน้อย “รวมพลทหารใหม่ที่ลานฝึกเดี๋ยวนี้ทำตามนี้เลย! ส่งคำสั่งลงไป ให้ครูฝึกทุกคนให้ความร่วมมือกับพวกเขา”“……รับทราบ!”…สิบนาทีต่อมาลานฝึกใหญ่ของค่ายฝึกอบรมทหารใหม่กว่าหกร้อยนายในชุดทหารยืนอยู่กลางลานโล่ง พวกเขาเบียดเสียดกัน พูดคุยและหยอกล้อกันเล่น ทั้งลานฝึกเต็มไปด้วยเสียงดังเซ็งแซ่หลี่เจินเจินยืนอยู่ด้านหน้าของฝูงชน มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกง ขมวดคิ้วมองผู้คนที่ส่งเสียงดังรอบข้างสีหน้าดูไม่ค่อยพอใจนัก“หนวกหูชะมัด” หลี่เจินเจินบ่นอุบทันใดนั้น มีมือข้างหนึ่งยื่นมาจากด้านหลัง ตบไหล่เธอเบาๆหลี่เจินเจินหันกลับไปมอง เห็นเด็กหนุ่มที่คุ้นเคยคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลัง อีกฝ่ายกำลังมองเธอด้วยรอยยิ้ม“ฟางโม่?” หลี่เจินเจินจำเขาได้ทันที ดวงตาฉายแววประหลาดใจ “ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”“ฉันอยู่ที่นี่ ก็เพราะฉันเป็นทหารใหม่เหมือนกันไง” ฟางโม่ชี้ไปที่ชุดทหารบนตัวเขา และป้ายชื่อที่ติดอยู่บนอกเสื้อ ซึ่งเขียนคำว่า ‘ฟางโม่’ อย่างเป็นระเบียบ เขายิ้มเล็กน้อย “ฉันบอกแล้วไงว่า พวกเราจะได้เจอกันอีกเร็วๆ นี้”ห
