ลี่เจินเจินอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่นึกถึงเมื่อสองวันก่อนที่อีกฝ่ายทิ้งเธอไป ทำให้เธอต้องเผชิญหน้ากับสิ่งลี้ลับเพียงลำพัง จึงผินหน้าหนีด้วยความโมโห“อ้อ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?”ฟางโม่ชะงักไปในขณะนั้น หยวนกังค่อยๆ เดินขึ้นไปบนเวทีกลางลานฝึก สายตากวาดมองผู้คนด้านล่างเวที แล้วพูดอย่างช้าๆว่า“ฉันคือหยวนกัง หัวหน้าครูฝึกที่รับผิดชอบค่ายฝึกอบรมของพวกนายในครั้งนี้……”……เหนือกลุ่มเมฆ เครื่องบินลำหนึ่งบินผ่านท้องฟ้าอย่างรวดเร็วไป๋หลี่พั่งพั่งยืนอยู่ข้างหน้าต่าง พลางหาวออกมา“พวกนายคิดว่าตอนนี้ข้างล่างดำเนินไปถึงขั้นตอนไหนแล้ว?”“น่าจะถึงตอนที่ครูฝึกหยวนกำลังพูดบนเวทีอีกแล้ว พูดอะไรทำนองว่า ‘พวกนายทั้งหมดคือทหารใหม่’ ‘พวกมือใหม่’ ‘ไม่ว่าพวกนายจะมีสถานะอะไรข้างนอก มาที่นี่ก็เป็นแค่ขยะในกองขยะ’ พวกคำพูดยั่วยุแบบนี้”เฉาเยวียนตอบอย่างเนิบช้า “พวกนายไม่รู้เหรอ? สุนทรพจน์เหล่านี้ใช้แม่แบบเดียวกันในการฝึกทหารใหม่ทุกปี”
