งต้าเซี่ย ผมขอมอบเหรียญห้วงอวกาศเหรียญที่สองให้แก่หน่วยม่านราตรี”เหรียญตราสองเหรียญที่เปล่งประกายดั่งท้องทะเลดาราปรากฏอยู่ตรงหน้าหลินชีเยี่ย เขาเพ่งพินิจเหรียญตราทั้งสองชั่วครู่ แล้วหยิบมันขึ้นมาเสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้องโถงในบรรดาผู้ที่ปรบมือ เจ็ดร่างที่อยู่ตรงมุมปรบมือกันอย่างกระตือรือร้นที่สุดหลินชีเยี่ยถือเหรียญตราไว้ สายตาของเขาถูกดึงดูดไปยังเสียงปรบมือของพวกเขาโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นใบหน้าคุ้นเคยทั้งเจ็ด เขาก็หรี่ตาลงเล็กน้อยตอนที่อยู่ในค่ายฝึกอบรม หลินชีเยี่ยเคยมีโอกาสทานอาหารร่วมกับหน่วยเร้นลับ เขาเคยเห็นใบหน้าที่อยู่ใต้หน้ากากของอีกฝ่าย แม้ว่าตอนนี้สมาชิกหน่วยเร้นลับทุกคนจะดูแก่และทรุดโทรมลงไปมาก แต่เขาก็ยังจดจำได้ในทันทีพวกเขามาร่วมพิธีมอบเหรียญตราครั้งนี้ด้วยเหรอ?มุมปากของหลินชีเยี่ยยกขึ้นเล็กน้อยในบรรดาสมาชิกหน่วยม่านราตรีก็มีบางคนที่จำหน่วยเร้นลับได้ พวกเขายืนอยู่บนเวที มือถือเหรียญห้วงอวกาศสองเหรียญที่ส่องประกาย ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มมองไปยังหน่วยเร้นลับที่สวมชุดลำลองอยู่ด้านล่างเวทีนี่เป็นการพบกันอย่างเป็นทางการครั้งแรกในรอบหลายปีของหน่วยรบพิเศษ 004 และ 005 ของต้าเซี่ยหลินชีเยี่ยเพ่งมองเส้นผมสีดำเงินบนศีรษะของหน้ากากหวังชั่วขณะ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็สบตากับอีกฝ่ายหน้ากากหวังมองตาของหลินชีเยี่ย มุมปากมีรอยยิ้มบาง เขาอ้าปากพูดโดยไม่มีเสียง“สู้ๆ”…พิธีมอบเหรีย
