ญตราเสร็จสิ้น“ชีเยี่ย คนที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องเมื่อกี้คือหน่วยเร้นลับใช่ไหม?” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดอย่างตื่นเต้น “ไอ้ต๊องที่เคยมาอวยพรปีใหม่ให้พวกเราก่อนหน้านี้ ผมจำได้แม่นเลย!”“……” เฉาเยวียนอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา “ฉันว่า นายดูต๊องกว่าเขาอีกนะ”เสิ่นชิงจู่เดินออกจากสถานที่มอบรางวัล มองไปรอบๆ แล้วถามอย่างสงสัย “พวกเขาไปไหนกันหมด?”“ไปแล้ว” หลินชีเยี่ยตอบอย่างสงบ “ตอนที่ฉันกำลังกล่าวคำขอบคุณบนเวที พวกเขาก็ไปแล้ว……”“ก็คำขอบคุณช่วงสุดท้ายของนายมันน่าอึดอัดเกินไปไง”“……จริงเหรอ? บทพูดขอบคุณนั่นน่ะ เจียหลานเป็นคนเขียนให้ฉันนะ”“จริงๆ แล้ว ผมรู้สึกว่าคำขอบคุณนั้นมันลึกซึ้งมากนะ ทำให้คนต้องครุ่นคิด” ไป๋หลี่พั่งพั่งตอบอย่างจริงจังอันชิงอวี๋ดันแว่นตา “เมื่อวานครูฝึกหยวนไม่ได้บอกหรอกเหรอ? หลังจากที่พวกเราไปเป็นครูฝึกพิเศษ หน่วยเร้นลับก็จะได้หยุดพักแล้ว พวกเขาน่าจะออกจากเมืองหลวงไปพักผ่อนกันแล้วล่ะมั้ง?”“ดีจัง……ผมก็อยากไปพักผ่อนบ้าง”“หือ? นายเพิ่งกลับมาจากพักผ่อนที่ญี่ปุ่นไม่ใช่เหรอ?”“……”…เมืองหลวงสนามบินเจ็ดร่างในเสื้อเชิ้ตฮาวายสวมแว่นกันแดดเดินขึ้นเครื่องบิน นั่งลงบนที่นั่งติดกันในชั้นประหยัด พวกเขาผ่อนคลายและถอนหายใจยาว“พูดตามตรง ช่วงสุดท้ายของคำขอบคุณของหลินชีเยี่ยนั่นน่าอึดอัดมาก ฉันถึงกับเกร็งนิ้วเท้าจนขุดหลุมได้สามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นเลย” น้ำวนดันแว่นกันแดดขึ้นไปบนหน้าผาก อดไม่ได้ที่จะบ่น“ช
