“พรวด!!”เจียหลานที่เพิ่งจิบน้ำผลไม้เข้าปาก พ่นน้ำออกมาอย่างแรงเสิ่นชิงจู่ที่นั่งอยู่ข้างอันชิงอวี๋ กำลังจะคีบอาหารก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศ เขาแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้ววางมือลง และแอบตั้งใจฟังเงียบๆ……ทั้งโต๊ะอาหารเงียบกริบ“มี… มีลูกชาย?!” ลูกตาของไป๋หลี่พั่งพั่งแทบจะถลนออกมา “ชีเยี่ย… นาย……”“หยุดก่อน!” หลินชีเยี่ยตกใจจนต้องวางตะเกียบ แล้วหันไปมองอันชิงอวี๋ มุมปากกระตุกอย่างบ้าคลั่ง “นายพูดอะไรน่ะ? ฉันจะไปแอบมีลูกข้างนอกได้ยังไง?”“แต่ว่า……” อันชิงอวี๋ดันแว่นตา “เด็กหนุ่มคนนั้น มีกลิ่นอายแบบเดียวกับนายเลย……”“กลิ่นอาย?”“อืม ฉันสัมผัสถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยมาก… รัศมีสีทองในร่างกายของเขา” อันชิงอวี๋เว้นวรรค แล้วพูดต่อ “กลิ่นอายนี้หล่อหลอมเป็นร่างกายของเขา แทรกซึมเข้าไปในจิตวิญญาณ ผสมผสานอยู่ในสายเลือด… ถ้ามองในแง่พันธุกรรมเป็นไปได้มากว่าเขาอาจจะเป็นลูกชายของนายจริงๆ”หลินชีเยี่ยชะงักงัน“เดี๋ยวก่อน” เขารีบคว้ากำปั้นของเจียหลานที่อยู่ข้างๆ ไว้ แล้วถามต่อ “เด็กหนุ่มคนนั้นอายุเท่าไหร่?”“ดูเหมือนจะสิบสี่สิบห้าปี”“สิบสี่สิบห้าปี!” หลินชีเยี่ยพูดไม่ออก “ฉันเพิ่งอายุยี่สิบสองปีเอง จะมีลูกอายุสิบสี่สิบห้าได้ยังไง? หรือว่าตอนฉันอายุเจ็ดขวบ……”เจียหลาน: Σ(?д?lll)!!!!อันชิงอวี๋ใคร่ครวญ “ดูเหมือน… เวลาจะไม่ตรงกันนะ?”“ก็ไม่แน่ว่าชีเยี่ยอาจจะชอบ… แบบนั้นก็ได้” เฉาเยวียนเสริมอย่างจริงจังหลินชีเยี่ย “…
