เมื่อได้ยินคำถามนี้ มุมปากของเส้าผิงเกอก็ปรากฏรอยยิ้มบาง เขามองหลินชีเยี่ยพลางยิ้มโดยไม่พูดอะไร“ไม่ใช่เหรอ?” หลินชีเยี่ยไม่เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่หลังรอยยิ้มของเส้าผิงเกอ จึงอดถามไม่ได้ “ไม่น่าเป็นไปได้นะ? เมื่อสองปีก่อน ผู้บัญชาการเยี่ยยังบอกกับผมด้วยตัวเองว่า อย่างมากแค่ครึ่งปี รากฐานสรวงสวรรค์ของต้าเซี่ยก็จะซ่อมแซมเสร็จ ตอนนั้นเทพเจ้าต้าเซี่ยทั้งหมดจะกลับมาจากการเวียนว่ายตายเกิด และมีความสามารถที่จะออกจากเขตแดนต้าเซี่ยได้อย่างอิสระ……ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว รากฐานสรวงสวรรค์ยังซ่อมไม่เสร็จอีกเหรอ?”เส้าผิงเกอยิ้มพลางยักไหล่ “ชีเยี่ย นายรู้ไหมว่าเรื่องนี้เป็นความลับระดับสูงแค่ไหนในหน่วยพิทักษ์ราตรี?”หลินชีเยี่ยชะงักไป“สถานการณ์ของเทพเจ้าต้าเซี่ยเป็นความลับสูงสุดของต้าเซี่ย ระดับความลับของเรื่องนี้สูงมาก แม้ฉันจะเป็นหนึ่งในผู้บริหารระดับสูงของหน่วยพิทักษ์ราตรีและรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเปิดเผยข้อมูลเหล่านี้กับนาย……”ในที่สุดหลินชีเยี่ยก็เข้าใจความหมายของเขา เส้าผิงเกอพูดมามากมาย แต่สรุปง่ายๆ ก็คือ ‘นายไม่ใช่ผู้บริหารระดับสูงของหน่วยพิทักษ์ราตรี เรื่องนี้บอกนายไม่ได้’ด้วยตำแหน่งหัวหน้าหน่วยรบพิเศษในปัจจุบันของหลินชีเยี่ย สิทธิ์การเข้าถึงข้อมูลของเขาในหน่วยพิทักษ์ราตรีถือว่าสูงมากแล้ว แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่มีสิทธิ์เข้าถึงความลับนี้……แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ หลินชีเย
