ี่ยก็ยิ่งสงสัยตามหลักการแล้ว หลังจากที่รากฐานสรวงสวรรค์ซ่อมแซมเสร็จ เทพเจ้าต้าเซี่ยทั้งหมดกลับมาจากการเวียนว่ายตายเกิด ย่อมเป็นเหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่มาก เพียงพอที่จะเปลี่ยนมุมมองของชาวต้าเซี่ยทั้งหมดที่มีต่อเทพเจ้าและความเข้าใจเกี่ยวกับหมอกมืดในรอบร้อยปี……แต่ทว่า ต้าเซี่ยในปัจจุบัน และต้าเซี่ยเมื่อสองปีกว่าที่แล้ว ดูเหมือนว่าความเข้าใจเกี่ยวกับโลกทัศน์ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรมากนักไม่มีสรวงสวรรค์อันยิ่งใหญ่ลอยอยู่บนฟ้า ไม่มีเทพปกรณัมที่ขี่เมฆควบหมอก และไม่มีการพูดคุยอย่างกระตือรือร้นเกี่ยวกับเทพเจ้าของต้าเซี่ย ต้าเซี่ยก็ยังคงเป็นต้าเซี่ยที่มนุษย์เป็นผู้นำเหมือนเดิมหรือว่าจริงๆ แล้ว เหล่าเทพเจ้าของต้าเซี่ย ยังไม่ได้กลับมา?“ก็ได้……” หลินชีเยี่ยถอนหายใจอย่างจนปัญญาเส้าผิงเกอมองเขาแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองแสงจันทร์นอกหน้าต่างอย่างสงบ หลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็โพล่งขึ้นมา“แต่ฉันจะเตือนนายสักหน่อย……”หลินชีเยี่ยเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย“เทพเจ้าของต้าเซี่ยไม่ได้อยู่ในต้าเซี่ยแล้ว”หลังจากพูดประโยคนี้จบ เส้าผิงเกอก็สวมเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ มองหลินชีเยี่ยที่กำลังงุนงงด้วยสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม แล้วเดินตรงไปที่ประตูห้องทำงาน เปิดประตูเดินออกไปยังลานบ้านเสียงหัวเราะและเสียงด่าทอปะปนกับกลิ่นอาหารนานาชนิด ไหลเข้ามาในห้องทำงานที่เงียบสงบจากเรือนสี่ประสานที่สว่างไสว หลินชีเยี่ยดูเหมือนจ
