ล่ะ……”“หนูอยากไปกับพวกคุณด้วย……”รถลิมูซีนลินคอล์นคันหนึ่งแล่นฉิวบนถนนที่มืดสลัวบนโซฟาหนังสีดำ หลี่เจินเจินกำลังขดตัวเป็นก้อนกลม เธอพึมพำในความฝันเป็นระยะ น้ำตาไหลอาบแก้มจนเปียกชุ่มโซฟาที่นอนอยู่สมาชิกหน่วยม่านราตรีนั่งเงียบๆ อยู่ด้านข้าง พวกเขามองหน้ากันแล้วถอนหายใจอย่างจนปัญญา“เด็กคนนี้ ดูเหมือนจะไม่แข็งแกร่งอย่างที่เห็นนะ” ไป๋หลี่พั่งพั่งกระซิบเบาๆ“นายจะรู้อะไร ผู้หญิงก็คือผู้หญิง ถึงภายนอกจะดูแข็งแกร่งแค่ไหน ลึกๆ ในใจก็ยังเปราะบางอยู่ดี” เจียหลานลูบศีรษะของหลี่เจินเจินเบาๆ พลางจ้องไป๋หลี่พั่งพั่ง“ยิ่งไปกว่านั้น เธออยู่กับหน่วย 006 มาเจ็ดแปดปีแล้ว สำหรับเธอ หน่วย 006 กลายเป็นบ้านของเธอไปแล้ว……พอด่านสงครามสร้างเสร็จ หน่วย 006 ในฐานะหน่วยประจำเมืองหลวง จำเป็นต้องแยกสมาชิกส่วนใหญ่ไปประจำการที่ด่านสงคราม และการเปลี่ยนแปลงบุคลากรของหน่วย 006 สำหรับเด็กคนนี้ ก็เหมือนครอบครัวทั้งหมดแตกสลาย เธอยังเด็กเกินไป ไม่สามารถยอมรับความจริงนี้ได้ การหนีออกจากบ้านก็เป็นเรื่องปกติ”“แต่บางสิ่งไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ด้วยความต้องการส่วนตัว” หลินชีเยี่ยออกมาจากโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า เขาลืมตาขึ้น “ไม่ว่าเธอจะอาลัยอาวรณ์หรือเศร้าโศกแค่ไหน ก็ไม่สามารถรั้งครอบครัวในหน่วย 006 ไว้ได้ พวกเขาต้องแยกย้ายกันไป เอาชีวิตเป็นเดิมพัน ไปรักษาด่านสำคัญเหล่านั้น เมื่อไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ใหญ่ได้สิ่งที่เธอทำไ
