ลายเท่าไหร่ก็ได้ ถึงตอนนั้นผมจะไม่ยุ่ง” หลินชีเยี่ยหันไปมองซุนหงอคง “พี่ลิงช่วยให้เกียรติผมหน่อยนะ……”ซุนหงอคงหรี่ตามองกิลกาเมช ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เก็บจิตสังหารของตัวเองไว้“ได้” จีวรรอบตัวเขากลับสู่ความสงบ เขาหันหลังเดินกลับไปยังห้องพักของตัวเอง“เจ้าหนู เห็นแก่สุราผลไม้พวกนั้น ข้าจะให้เกียรติเจ้าสักครั้ง……ถ้าคราวหน้ามันมาหาเรื่องอีก ข้าจะสังหารมัน”ดวงตาของกิลกาเมชวาบขึ้นด้วยแววเย็นชา เขาอ้าปาก……พูดอะไรบางอย่างอย่างโดยไร้เสียงหลินชีเยี่ยชะงักไปจากนั้น หลินชีเยี่ยก็ดูเหมือนจะนึกอะไรออก หันไปมองที่ขอบสนามเห็นเมอร์ลินถือไม้เท้าวิเศษอยู่ในมือ ปลายไม้เท้าชี้ไปที่กิลกาเมช มีวงเวทมนตร์เล็กๆ วงหนึ่งกำลังหมุนอยู่ตรงหน้าเขามนตร์ปิดปากหลินชีเยี่ยถอนหายใจอย่างโล่งอก เดิมทีเขายังกังวลว่า ด้วยนิสัยของกิลกาเมช เป็นไปไม่ได้เลยที่จะยอมอ่อนข้อและยอมแพ้แบบนี้ เขาคิดว่าทั้งสองคนจะต้องปะทะกันอีกครั้ง…ตอนนี้ดีแล้ว เมอร์ลินใช้มนตร์ปิดปากนี้ ปิดกั้นคำพูดของกิลกาเมชโดยตรง ทำให้ไม่สามารถยั่วยุซุนหงอคงได้อีกหายนะครั้งใหญ่ จึงสลายไปภายใต้มนตร์ปิดปากเล็กๆ นี้หลินชีเยี่ยหันกลับมา ชูนิ้วโป้งให้กับเมอร์ลินขิงแก่ย่อมเผ็ดกว่าสรรเสริญเทพเจ้าแห่งเวทมนตร์!……เมืองหลวง“อาเส้า อาหยวน……อย่าไปนะ……”“ทำไมต้องจากไปด้วยล่ะ……พวกคุณไป ครอบครัวก็แตกสลาย……”“ไม่มีหน่วย 006 ของพวกเรา หนูก็ไม่อยากอยู่ต่อไปแล้ว……”“พวกคุณจะไปไหนกัน
