แสงสีม่วงค่อยๆ จางหายไปจากท้องฟ้า คลื่นแห่งความหายนะอันน่าสะพรึงกลัวก็สงบลงตามไปด้วยซุนหงอคงนั่งอยู่บนราวกั้น มือถือไหสุรา ดวงตาคู่นั้นกวาดมองห้องผู้ป่วยที่มีฝุ่นควันล้อมรอบแต่ไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย เขาหันหน้าไปอย่างสงบและมองออกไปยังที่ไกลๆ อย่างเหม่อลอยฝุ่นควันจางหายไปหลินชีเยี่ยสวมเสื้อกาวน์สีขาวยืนอยู่ที่ประตู ไม่มีร่องรอยบาดเจ็บใดๆ บนร่างกาย เขาล้วงมือทั้งสองข้างในกระเป๋าเสื้อ มองกิลกาเมชที่อยู่ตรงหน้า สีหน้าแสดงความจนใจ‘ไม่ทันได้พูดอะไรก็ลงมือเลยเหรอ?’อีกคนที่ยากจะจัดการ……เมื่อเห็นว่าหลินชีเยี่ยรับมือกับการโจมตีเช่นนี้ได้โดยไม่ได้รับบาดเจ็บแม้เพียงนิด กิลกาเมชขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาจ้องมองหลินชีเยี่ยครู่หนึ่ง ราวกับสังเกตเห็นบางอย่าง“ที่แท้ก็เป็นกฎเกณฑ์ของที่นี่ที่ปกป้องเจ้าอยู่สินะ? ช่าง… โชคดีจริงๆ”กิลกาเมชค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้พับ สายตาเย็นชากวาดมองหลินชีเยี่ย แล้วเดินไปทางประตูห้องผู้ป่วย เขาสะบัดเสื้อคลุมสีเทาเบาๆ ราวกับว่ามันไม่ใช่เสื้อคลุมธรรมดา แต่เป็นฉลองพระองค์ที่เป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุดของกษัตริย์เขาเดินตรงไปที่ประตูห้องผู้ป่วยและหยุดลง“หลีกทาง” กิลกาเมชเอ่ยเสียงเรียบหลินชีเยี่ยยืนอยู่ที่ประตู ไม่มีทีท่าว่าจะถอยให้แม้แต่น้อย “คุณยังออกไปไม่ได้”“เจ้าเปิดประตูให้ข้า แต่กลับไม่ให้ข้าออกไป?” ดวงตาสีม่วงเข้มของกิลกาเมชหรี่ลงเล็กน้อย “เจ้ากำลัง……เล่นตลกกับข้าอยู
