่หรือ?”“ถ้าคุณออกไปข้างนอก มันจะอันตรายเกินไป”“เจ้ามีกฎของที่นี่คุ้มครอง ข้าทำร้ายเจ้าไม่ได้ เจ้ายังกลัวอะไรอีก?”“คุณเข้าใจผิดแล้ว” หลินชีเยี่ยถอนหายใจ “สิ่งที่ผมพูด ไม่ใช่ว่าผมจะตกอยู่ในอันตราย……แต่เป็นคุณต่างหากที่จะตกอยู่ในอันตราย”กิลกาเมชจ้องมองดวงตาของหลินชีเยี่ย ใบหน้าปรากฏรอยเยาะหยัน “ข้าจะตกอยู่ในอันตราย? ไพร่เอ๋ย เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?”“เป็นผู้ป่วยทางจิต”กิลกาเมชเอ่ยเสียงเย็น “ถ้าไม่ใช่เพราะกฎของที่นี่ เจ้าคงถูกสังหารอย่างทรมานไปแล้วหนึ่งหมื่นครั้ง……”พูดจบ หลินชีเยี่ยรู้สึกเพียงแค่ตาพร่าไปชั่วขณะ ร่างของกิลกาเมชก็หายวับไปจากตรงหน้าเขา เมื่อเขาหันกลับมาอีกครั้ง ถึงได้พบว่ากิลกาเมชยืนอยู่บนทางเดินนอกห้องผู้ป่วยเสียแล้ว กษัตริย์โบราณผู้สวมเสื้อคลุมสีเทาเดินไปที่ราวระเบียงชั้นสอง แสงอาทิตย์ยามเย็นสีเหลืองอำพันทอดลงบนเสื้อคลุมสีเทาของเขา ทำให้ดูเหมือนมีขอบสีทองล้อมรอบในชั่วขณะนั้น เขาราวกับได้ย้อนกลับไปยังอีกด้านหนึ่งของกาลเวลา สวมเสื้อคลุมกษัตริย์อันสูงส่ง ก้มมองลงมายังอาณาจักรของเขาภายใต้แสงอาทิตย์ตกดิน ดวงตาสีม่วงเข้มคู่นั้นดูเลือนราง ความเก่าแก่และความสับสนอันไม่มีที่สิ้นสุดพลุ่งพล่านออกมา……เพล้ง!เสียงดังกึกก้องขัดจังหวะความทรงจำของเขากิลกาเมชขมวดคิ้ว สีหน้าแสดงความไม่พอใจ เขาหันไปมองที่หน้าประตูห้องผู้ป่วยข้างๆ เห็นลิงตัวหนึ่งสวมจีวรโยนไหสุราเปล่าลงบนพื้นอย่างไม่ใส่ใ
