น้าฉายแววดีใจ “เป็นยังไงบ้าง? เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”“……”“หืม? ตกใจจนเป็นลมเหรอ?” จางเจิ้งถิงชะงัก“……”“อ้อ……ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง ไม่เป็นไร ขอแค่คนไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”หลังจากนั้นไม่นาน จางเจิ้งถิงก็วางสายด้วยสีหน้าประหลาด“เจินเจินเป็นยังไงบ้าง?” สมาชิกคนหนึ่งของหน่วย 006 ถาม“ไม่เป็นไร หน่วยม่านราตรีพบตัวแล้ว แค่……ตกใจนิดหน่อย ก็เลยเป็นลมไป อีกเดี๋ยวก็จะพากลับมาแล้ว”“ตกใจเหรอ?” สมาชิกคนนั้นชะงัก “ปกติเจินเจินเป็นคนใจกล้ามากนะ ทำไมถึงตกใจได้ล่ะ?”“ฉันก็ไม่รู้รายละเอียดแน่ชัด ยังไงเธอกลับมาอย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว” จางเจิ้งถิงหันหลัง เดินไปทางครัว “ไปทำอาหารกันก่อน เดี๋ยวรอหน่วยม่านราตรีมา ต้องขอบคุณพวกเขาให้ดีๆ”“ได้ครับ”……โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า“ท่านผู้อำนวยการ ท่านมาทำอะไรที่นี่เหรอครับ?”“เงียบ!!!”ที่ข้างต้นไม้ใหญ่ในลานบ้าน หลินชีเยี่ยยื่นมือออกไป ทำสัญญาณให้เงียบกับแรคคูนตัวน้อยที่ยืนงุนงงแรคคูนตัวน้อยรีบยกอุ้งเท้าขึ้นปิดปากตัวเอง ดวงตาสีดำเป็นประกายราวกับอัญมณีกะพริบปริบๆ แล้วกระซิบถามแผ่วเบา “ผู้อำนวยการ… ทำไมคุณถึงมาซ่อนตัวอยู่ตรงนี้ล่ะ?”หลินชีเยี่ยที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวไม่ตอบ เพียงแต่ค่อยๆ โผล่หัวออกมาจากหลังต้นไม้อย่างเงียบเชียบ แล้วมองไปที่ชั้นสองของตึกผู้ป่วยฝั่งตรงข้ามที่ระเบียงชั้นสอง มีลิงโบราณตัวหนึ่งสวมจีวรนั่งอยู่บนราวระเบียงอย่างสบายๆ มือทั้งสองกอดไหเหล้าผลไม้กำลังดื
