่มอย่างบ้าคลั่งเหล้าผลไม้ไหลออกมาจากมุมปาก ไหลลงตามขนที่ยุ่งเหยิง หยดลงบนจีวร หลังจากผ่านไปสักพัก มันก็เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว วางไหเหล้าที่ว่างเปล่าไว้ด้านข้าง ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดมุมปาก แล้วเรอเสียงดังแรคคูนตัวน้อยมองไปทางซุนหงอคง ครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดก็เข้าใจ “ผู้อำนวยการ คุณอยากดื่มเหล้าด้วยเหรอ?ในครัวยังมีเหล้าที่ผมแอบดื่มเหลือไว้เมื่อคืน จะให้ผมไปเอามาให้ไหม?”“ใครจะไปดื่มเหล้ากัน?” หลินชีเยี่ยเคาะหัวมันอย่างระอา “ไปหุงข้าวของนายเถอะ เรื่องของผู้ใหญ่ ต่อไปอย่าไปยุ่งมาก”“โอ้……”แรคคูนตัวน้อยลูบหัวตัวเอง แล้วเดินไปทางครัวอย่างว่าง่าย หลินชีเยี่ยหันกลับไปมองทางเดินชั้นสองอีกครั้ง ซุนหงอคงที่ดื่มเหล้าเสร็จแล้วไม่ได้กลับเข้าห้องผู้ป่วยทันที แต่นั่งอยู่บนราวกั้นคนเดียว มองออกไปข้างนอกอย่างเหม่อลอยจีวรที่เปียกชุ่มด้วยเหล้าห่อหุ้มร่างกายของเขา เปล่งประกายรัศมีอ่อนๆ ภายใต้แสงอาทิตย์สลัว[ความคืบหน้าในการรักษาของซุนหงอคง 23%]
