แสงอาทิตย์ยามเย็นสีเหลืองอำพันสาดส่องลงบนผิวน้ำทะเลสีชมพูเป็นประกายระยิบระยับ กระทบเงาของหลินชีเยี่ยให้ทอดยาวทันใดนั้น จู่ๆ คนๆ หนึ่งก็ตบไหล่เขาจากด้านหลัง และยื่นขวดเบียร์ให้ภายใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น ของเหลวสีส้มเหลืองในขวดแก้วกระเพื่อมเบาๆ ฟองอากาศเล็กๆ พุ่งขึ้นมาจากก้นขวด ลอยขึ้น แตกสลาย และหายไปอย่างไร้ร่องรอยหลินชีเยี่ยรับขวดเบียร์นั้นมา หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ยกขึ้นดื่มอึกใหญ่เฉาเยวียนถือขวดเบียร์เช่นกัน เขานั่งลงข้างๆ หลินชีเยี่ย และถอนหายใจอย่างจนปัญญา“ฉันรู้ว่านายกำลังคิดอะไรอยู่” เฉาเยวียนหันไปมองเขา “การแลกชีวิตเป็นทางเลือกของผู้บัญชาการเยี่ยเองแม้ว่าคนที่นำหัวใจนั้นกลับมาจะเป็นนาย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่านายต้องรับผิดชอบต่อการตายของผู้บัญชาการเยี่ย”“……ฉันรู้” หลินชีเยี่ยถือขวดเบียร์ไว้ เอ่ยด้วยเสียงแหบเล็กน้อย “แต่ว่า จริงๆ แล้วเขาไม่จำเป็นต้องไปแลกชีวิตเลย การผนึกของเทพีแห่งรัตติกาลไม่มีข้อจำกัดด้านเวลาแม้จะผ่านไปหลายร้อยปี หัวใจของปรมาจารย์กระบี่ก็ยังคงเต้นต่อไป ในช่วงเวลาอันยาวนานนี้ บางที… อาจจะหาวิธีที่สามารถฟื้นคืนชีพปรมาจารย์กระบี่ได้โดยไม่ต้องแลกชีวิต หากตอนนั้นฉันสามารถกลับไปที่ต้าเซี่ยได้ทันเวลาและบอกเขาเรื่องนี้ บางทีเขาอาจจะไม่ตาย”เฉาเยวียนมองใบหน้าด้านข้างของหลินชีเยี่ย ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน“นายพยายามอย่างเต็มที่แล้ว… ชีเยี่ย” เฉาเยวียนถอนหาย
