ใจ “ถ้าไม่ใช่เพราะนายนำพวกเราไปผจญภัยในหมอกปรมาจารย์กระบี่อาจจะไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้เลย ถ้าไม่ใช่เพราะนาย ปรมาจารย์กระบี่อาจจะตายไปแล้ว……พวกเราก็แค่มนุษย์ธรรมดา ไม่สามารถรู้ทุกอย่างและทำทุกอย่างได้ อย่างที่นายพูด พวกเราแค่ต้องปกป้องคนที่อยู่ภายใต้ม่านราตรีนี้ ตามกำลังที่พวกเรามีก็พอ”หลินชีเยี่ยไม่พูดอะไร เขาแค่นั่งอยู่บนกำแพงเมือง ยกขวดเบียร์ในมือขึ้นดื่มอีกอึกหนึ่ง“ผู้ที่ควรจะเจ็บปวดที่สุดกับการเสียสละของผู้บัญชาการเยี่ยควรจะเป็นฉัน” เฉาเยวียนเอ่ยช้าๆ “ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ตอนนี้ฉันคงยังถูกกักขังอยู่ในส่วนลึกที่สุดของศูนย์ไจเจี้ย เหมือนสัตว์ที่ถูกขังอยู่ในกรง อย่าว่าแต่จะได้เข้าร่วมหน่วยพิทักษ์ราตรี แล้วเข้าหน่วยม่านราตรีเลย…ฉันก็ไม่อยากให้เขาตายไปแบบนี้ เพราะเขาเป็นผู้มีพระคุณของฉัน เป็นผู้บัญชาการใหญ่ของหน่วยพิทักษ์ราตรีแห่งต้าเซี่ย เป็นผู้หว่านเมล็ดพันธุ์ให้กับยุคสมัยนี้ แต่เมื่อนี่เป็นทางเลือกของเขา พวกเราก็ควรเคารพมัน แทนที่จะมานั่งเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำอยู่ตรงนี้”หลินชีเยี่ยชะงักไปขณะนั้น เรือลำหนึ่งก็แล่นมาจากทางเหนือ เข้าสู่ด่านเฉินหลงที่พังทลาย มีร่างหลายร่างหามเปลหามมาจากเรือเดินผ่านหลินชีเยี่ยและเพื่อนไปบนเปลหามนั้นมีผ้าคลุมสีแดงเข้มปกคลุมร่างที่ไร้ลมหายใจอยู่ข้างใต้ ข้างมือของศพนั้นมีดาบตรงเล่มหนึ่งเก็บอยู่ในฝักพลังจิตของหลินชีเยี่ยกวาดผ่านเปลหาม มองเห็นศพใต้
