ซ์เลย เปลี่ยนชื่อเป็นหน่วยไก่แจ้ซะเถอะ”จั่วชิงไม่สนใจสายตาน้อยเนื้อต่ำใจของเซี่ยซือเหมิง หันไปมองหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆสายตาของเขากวาดมองไปยังสมาชิกแต่ละคนของหน่วยม่านราตรี มุมปากปรากฏรอยยิ้มบางๆ“ทุกคน… ไม่ได้พบกันนานจริงๆ……”“ครับ” หลินชีเยี่ยมองไปยังป้อมปราการเหล็กที่พังทลายในระยะไกล และทะเลเลือดที่เดือดพล่านใต้เท้า แล้วยิ้มขมขื่น “สองปีที่ไม่ได้กลับมา ผม… แทบจำที่นี่ไม่ได้แล้ว”“เป็นเพียงวิธีการป้องกันศัตรูภายนอกเท่านั้น รอให้ฉันส่งเอกสารบางอย่างให้นายดู แล้วนายจะเข้าใจ” จั่วชิงมองหลินชีเยี่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า อดไม่ได้ที่จะรำพึงว่า “เรื่องที่พวกนายก่อขึ้นในแวดวงผู้เลื่อมใส สมาคมปีศาจได้แจ้งฉันมาแล้ว… ฉันไม่เคยคิดเลยว่า พวกนายจะแอบทำลายแวดวงผู้เลื่อมใส แย่งงานของสมาคมปีศาจไป ทำให้หน่วยพิทักษ์ราตรีของเราได้หน้าจริงๆ”จั่วชิงชูนิ้วโป้งขึ้นหลินชีเยี่ยยิ้มอย่างจนใจ“ในเมื่อพวกนายกลับมาแล้ว ก็ควรกลับไปเมืองหลวงสักครั้ง” จั่วชิงพูดราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้
