คลั่งแสดงความเห็นด้วยอย่างแรง“ก็แค่บาดเจ็บเล็กน้อย ไม่นับว่าเป็นอะไรเลย” เสิ่นชิงจู่กล่าวเสียงเรียบ “นายสั่งการมาเลย”อันชิงอวี๋เห็นว่าทุกคนยังอยู่ในสภาพที่ดี จึงพยักหน้า แล้วมองไปยังนอกกำแพงเหล็ก ที่มีร่างสีทองแปดร่างกำลังต่อสู้อย่างดุเดือดท่ามกลางฝูงสิ่งลี้ลับ“พวกเราไปข้างนอกกำแพงกันเถอะ เราไม่ควรปล่อยให้หน่วยฟีนิกส์ต่อสู้ตามลำพัง เพราะว่า……พวกเราก็เหมือนกับพวกเขา เราต่างก็เป็นหน่วยรบพิเศษ หน่วยรบพิเศษจะมีเหตุผลอะไรให้มาหลบอยู่ด้านหลังกัน?”“ดี!”เมื่อเสียงพูดจบลง หน่วยม่านราตรีทั้งหกคนก็เดินข้ามสนามรบที่เต็มไปด้วยรอยเลือดและซากศพที่แหลกละเอียด พร้อมกันนั้นก็วิ่งออกไปนอกกำแพงเมืองที่พังทลาย……นอกด่านเปรี้ยง!!เซี่ยซือเหมิงซัดออกไปหนึ่งหมัด ทำลายสิ่งลี้ลับสิบกว่าตัวตรงหน้าแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยลอยละล่องในอากาศท่ามกลางเสียงคำรามและเสียงกรีดร้องที่ไร้ที่สิ้นสุด เซี่ยซือเหมิงหันกลับมามองดูสิ่งลี้ลับไม่กี่ตัวที่หลุดรอดไปได้และกำลังวิ่งเข้าไปในช่องกำแพง เขาขมวดคิ้วทันที แล้วตะโกนไปยังสมาชิกหน่วยที่สวมเสื้อคลุมสีทองไม่ไกลนัก“ขยายแนวรบให้ยาวขึ้นอีก! ช่องโหว่ในกำแพงใหญ่เกินไป พวกเรายังปิดกั้นไม่หมด!”“รับทราบ!”เมื่อได้ยินเสียงของเซี่ยซือเหมิง ข่งซางก็รีบวิ่งไออกไปทันที เขาพยายามสังหารฝ่าฝูงสิ่งลี้ลับออกไป แต่ไม่นานก็มีสิ่งลี้ลับไหลบ่าเข้ามามากขึ้น แยกเขาออกจากสมาชิกหน่วยคนอื่นๆ ทำให้ไม่ส
