สายลมอ่อนพัดผ่านด่านเฉินหลงที่เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง หลูชิวจ้องมองผู้เชี่ยวชาญตรงหน้าโดยไม่พูดอะไรหลังจากผ่านไปนาน เขาหลับตาลงแล้วหันหลังเดินไปยังกำแพงด่านหน้าสุดของด่านเฉินหลง“การมีเทพเจ้ากับการพึ่งพาเทพเจ้าเป็นคนละเรื่องกัน ถ้าเอาแต่จะพึ่งพาเทพเจ้าทุกอย่าง สักวันหนึ่งมนุษย์จะต้องรับผลกรรมเอง…ยิ่งไปกว่านั้น เทพเจ้าต้าเซี่ยคือไพ่ใบสุดท้ายของพวกเรา สามชั่วโมง ถ้าซ่อมระบบสื่อสารไม่เสร็จ ทีมซ่อมแซมฉุกเฉินก็ไสหัวไปให้พ้น! ถ้าพวกคุณมีข้อคัดค้านหรือไม่พอใจคำสั่งของผม รอให้การสื่อสารกลับมาใช้งานได้แล้วค่อยร้องเรียนไปที่สำนักงานใหญ่ ผมยอมรับการอบรมและวิจารณ์ทุกอย่างจากสำนักงานใหญ่”เสียงของเขาค่อยๆ จางหายไปในสายลมแรงที่พัดกระโชกบนผิวน้ำทะเล พร้อมกับเสื้อคลุมสีแดงเข้มที่ค่อยๆ ห่างออกไป……“ข้างหน้านั่นคือชายแดนหมอกแล้ว”[ก้อนเมฆพลิกกาย] พาดผ่านท้องฟ้า หลินชีเยี่ยมองไปยังหมอกที่ม้วนตัวอยู่ไกลๆ แล้วเอ่ยขึ้น“ในที่สุดพวกเราก็จะถึงต้าเซี่ยแล้ว” ดวงตาของไป๋หลี่พั่งพั่งฉายแววตื่นเต้น“ไม่รู้ว่าพอผู้บัญชาการเยี่ยเห็นพวกเรากลับมา จะมีปฏิกิริยายังไง……อ้อใช่ สมาคมปีศาจจะส่งข่าวการแสดงของพวกเราในแวดวงผู้เลื่อมใสไปให้หน่วยพิทักษ์ราตรีหรือยัง? พวกเราจะได้รับเหรียญตราไหม?”“ได้แน่นอน” เฉาเยวียนพูดอย่างมั่นใจ “พวกเราบุกทะลวงแวดวงผู้เลื่อมใสของที่ราบฟ้าสูงจนแตกกระเจิงทำลายอำนาจเทพได้อย่างราบคาบ เหรียญห้วงอวกาศสั
