ากเซียวเหยียนแล้ว ก็มีร่างเล็กๆ เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนนับแต่นั้น
เด็กหญิงน้อยนามว่าเยว่ชิงเหอ หน้าตาน่ารักราวจตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ถูกปั้นแต่งอย่างประณีต ผิวพรรณขาวอมชมพูเนียนนุ่ม
เมื่อมาถึงสถานที่แปลกใหม่ในตอนแรก เด็กหญิงน้อยก็เอาแต่ขลาดกลัว ทุกวันเอาแต่ตามจับผู้คนแล้วถามว่า “ท่านพ่อของข้าเล่า ท่านพ่อของข้าไปไหนแล้ว”
เด็กหญิงน้อยอยากจะตามหาท่านพ่อ
แต่ในเรือนกลับไม่มีใครกล้าตอบ สาวใช้บางคนที่ใจอ่อน เมื่อได้ยินคำถามก็ได้แต่แอบไปเช็ดน้ำตาอยู่ตามมุมห้อง
เด็กน้อยไม่ยอมกินข้าวกินปลา นับวันยิ่งผ่ายผอมลง เซียวเหยียนเห็นเหล่าคนรับใช้ในเรือนไม่มีใครเกลี้ยกล่อมเด็กเป็นสักคน ก็รู้สึกหงุดหงิดในใจ ดูเหมือนว่าเขาจะทำตัวดีเกินไป จนไม่ได้ฝึกฝนคนพวกนี้ให้ดีพอ
เขาจึงต้องออกโรงด้วยตนเอง ใช้วิธีทั้งข่มขู่ทั้งหลอกล่อบอกกับเด็กน้อยว่า:
“พ่อของเจ้าไปซ่อนตัวอยู่ที่แห่งหนึ่ง เจ้าต้องเป็นเด็กดีนะ ต้องกินข้าวให้เรียบร้อย พ่อของเจ้าถึงจะออกมา”
เด็กน้อยเบิกตากลมโตที่คลอด้วยหยาดน้ำตาอย่างน่าสงสารแล้วถามว่า เป็นเพราะเหอเอ๋อร์ไม่ดีหรือเจ้าคะ ท่านพ่อถึงต้องซ่อนตัวจากเหอเอ๋อร์ ซ่อนอยู่ที่ไหนหรือเจ้าคะ?
ซ่อนอยู่ที่ไหน
