กสักพัก วั่งไฉดูเหมือนจะอิ่มเอมในความฝันแล้ว จึงคลาย [ฝันวิปริต] ด้วยตัวเองไรจูทรุดตัวลงกับพื้นทันที อาเจียนอย่างรุนแรง ขนทุกเส้นบนร่างกายลุกชัน ใบหน้าแสดงออกถึงความสิ้นหวังในชีวิตฉันมันเป็นวิญญาณของกระจกยาตะ สัตว์เทพแห่งสวรรค์ชั้นสูง ชาตินี้ไม่เคยกินอะไรมากมายขนาดนี้……อ๊วก!!หลินชีเยี่ยมองดูหน้าจอ ค่าความกลัวของไรจูเพิ่มขึ้นถึง 30 คะแนนแล้วได้ผล!มุมปากของหลินชีเยี่ยยกขึ้นเล็กน้อย“วั่งไฉ เป็นหน้าที่ของนายแล้ว” หลินชีเยี่ยโบกมือให้วั่งไฉที่มีสีหน้าพึงพอใจ แล้วก้าวเดินออกไปนอกคุกไรจูเป็นสิ่งมีชีวิตในตำนาน แม้จะถูกวั่งไฉรังควานขนาดนี้ ก็ไม่อาจทำให้มันแตกสลายได้อย่างสิ้นเชิง การที่จะทำให้มันกลัวหลินชีเยี่ยและวั่งไฉจากก้นบึ้งของหัวใจ ยังต้องใช้เวลาอีกสักหน่อย“เหมียว!”……หมอกควันหลินชีเยี่ยที่นั่งอยู่บน [เมฆพลิกกาย] ค่อยๆ ลืมตาขึ้น [พวกเรามาถึงที่ไหนแล้ว?] เสียงของเจียงเอ่อร์ดังออกมาจากลำโพงบลูทูธที่เอวของอันชิงอวี๋“น่าจะใกล้ผ่านทะเลแถบนี้แล้ว ใกล้จะถึงชายแดนของต้าเซี่ยแล้ว” อันชิงอวี๋คำนวณเส้นทางอย่างคร่าวๆ “แต่ว่า ยังไม่แน่ใจว่าอยู่ตรงไหนของชายแดนต้าเซี่ย”“ไม่เป็นไร รอเข้าไปในชายแดนที่มีหมอกปกคลุม ก็จะรู้เอง”พอหลินชีเยี่ยพูดจบ จู่ๆ ก็มีเสียงฟ้าร้องต่ำๆ ดังขึ้นมาจากหมอกที่อยู่ไกลออกไป“หืม?”ทุกคนบน [เมฆพลิกกาย] หันไปมองทางนั้นพร้อมกันหลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย“ฟ้าร้องเหรอ?” ไป๋หลี่พั่งพั่
