งเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ถูกหมอกปกคลุมอย่างสงสัย “แม้ว่าอากาศจะมืดครึ้มไปหน่อยแต่ก็ไม่มีเมฆดำนี่นา? เสียงฟ้าร้องมาจากไหนกัน?”“นั่นไม่ใช่ฟ้าร้อง” เจียหลานมองไปทางนั้น พลางพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “นั่นคือเสียงคำรามของสิ่งลี้ลับ……มีจำนวนมาก อย่างน้อยก็มากกว่าสี่ร้อยตัว เมื่อรวมกันแล้วก็เลยฟังดูคล้ายเสียงฟ้าร้องต่อเนื่องไม่ขาดสาย”“สิ่งลี้ลับสี่ร้อยตัว? มาจากไหนกันเยอะขนาดนั้น?” เฉาเยวียนถามอย่างสงสัย“ไม่” หลินชีเยี่ยเหมือนรับรู้บางอย่างได้ จึงเอ่ยปากอีกครั้ง“ไม่ใช่แค่สี่ร้อยตัว……”เขายื่นมือชี้ไปยังทิศทางหนึ่งในหมอกหนา “ตรงนั้น เฉพาะในขอบเขตการรับรู้ของฉัน มีสิ่งลี้ลับถึงหกร้อยตัวและยังมีอีกมากมายที่เกินขอบเขตการรับรู้ของฉัน ฉันไม่สามารถคำนวณจำนวนที่แน่นอนได้ ส่วนใหญ่เป็นสิ่งลี้ลับระดับชวน แต่ก็มีจำนวนมากที่เป็นระดับมหาสมุทร หรือแม้แต่พิภพ แต่ไม่เห็นระดับอนันต์เลย……”“สิ่งลี้ลับในหมอกหนามีความรู้สึกหวงแหนอาณาเขตอย่างรุนแรง โดยทั่วไปแล้วพื้นที่การเคลื่อนไหวของพวกมันจะกระจัดกระจายมาก เป็นไปไม่ได้ที่จะมีสิ่งลี้ลับรวมตัวกันขบวนใหญ่ขนาดนี้” เจียหลานที่ยืนอยู่ข้างๆ มองไปยังทิศทางที่มีเสียงฟ้าร้องดังมา และพูดอย่างมั่นใจ“พี่หลาน เธอคุ้นเคยกับหมอกหนาขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” ไป๋หลี่พั่งพั่งตกตะลึง“ถ้านายล่องลอยอยู่ในหมอกหนาคนเดียวเป็นเวลากว่าสองปี นายก็จะคุ้นเคยเหมือนฉัน”ไป๋หลี่พั่งพั่งยืนนิ่งอยู
