หมอกหนาภายใต้ท้องฟ้าสีเทาที่สับสนวุ่นวาย ผืนน้ำอันเชี่ยวกรากคำรามดั่งเสียงฟ้าร้อง แสงสีทองอันเจิดจ้า ลอยขึ้นจากใต้ทะเลลึกอย่างรวดเร็ว พุ่งขึ้นสู่ผิวน้ำเมื่อแสงสว่างจางหายไป เงาร่างทั้งเจ็ดก็ปรากฏตัวขึ้นบนดาบสีทอง ลอยอยู่เหนือเกลียวคลื่นไป๋หลี่พั่งพั่งควบคุม [ปราการหยก] พลางสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบ“ชีเยี่ย รองหัวหน้าอู๋บอกว่าเรือลำนั้นอยู่ที่ไหนนะ?”“น่าจะอยู่แถวๆ นี้แหละ” หลินชีเยี่ยหลับตาลง พลังจิตแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว ครอบคลุมผืนน้ำโดยรอบหลายกิโลเมตรในทันทีครู่ต่อมา เขาลืมตาขึ้นด้วยความสงสัย“ไม่มี? ทำไมถึงเป็นแบบนี้……”“จุดที่เราลงเรือก่อนหน้านี้ อยู่ทางนั้น” เจียหลานมองไปรอบๆ แล้วชี้ไปยังทิศทางหนึ่งหลายคนมองตามนิ้วของเธอ นอกจากทะเลที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตาแล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดอีกเลย“บางทีอาจเป็นสิ่งลี้ลับจากทะเลลึกที่โจมตี แล้วนำเรือลำนั้นไปหรือทำลายมันไปแล้ว” อันชิงอวี๋คาดเดาหลินชีเยี่ยพยักหน้าอย่างครุ่นคิด เขายื่นมือออกไป โบกเบาๆ ในอากาศว่างเปล่า ทันใดนั้นก้อนเมฆนับไม่ถ้วนก็รวมตัวกัน ปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าของทุกคน“ถ้าไม่มีเรือ พวกเราก็ต้องบินกลับเองแล้วล่ะ” หลินชีเยี่ยหันไปมองทุกคน “มีใครรู้บ้างว่าเส้นทางกลับควรไปทางไหน?”“ฉันรู้ทิศทางคร่าวๆ” เจียหลานพูด “แม้จะไม่ใช่จุดขึ้นฝั่งที่รองหัวหน้าอู๋กำหนดไว้ แต่ก็สามารถไปถึงชายแดนของต้าเซี่ยได้”ไป๋หลี่พั่งพั่งยักไหล่ “ไม่เป็นไร แค่ไปถึงต้าเซี
