็งค้างขึ้นมา……ฮอกไกโดซากโบราณสถานคนทั้งเจ็ดเดินมาถึงใต้เสาโทริอิสีแดงชาด แล้วหยุดฝีเท้าลง“รองหัวหน้า คุณไม่กลับไปกับพวกเราจริงๆ เหรอครับ?” หลินชีเยี่ยหันกลับไปมองอู๋เซียงหนานที่มาส่งพวกเขาที่นี่ แล้วถามอย่างสงสัยอู๋เซียงหนานส่ายหน้า “ภารกิจของฉันยังไม่เสร็จ ฉันจะไม่กลับไปหรอก ฉันได้ทำเครื่องหมายตำแหน่งเรือไว้ให้นายแล้ว บนเรือได้กำหนดเส้นทางกลับประเทศไว้แล้ว พวกนายแค่สตาร์ทเครื่องก็พอ……อ้อ นายเอาอันนี้กลับไปด้วย”อู๋เซียงหนานก้มหน้าลง ถอดป้ายโลหะสีเงินที่คล้องคออยู่ออก แล้วส่งให้หลินชีเยี่ย“วัตถุต้องห้ามที่เคลื่อนที่ผ่านหมอกเหรอครับ?” หลินชีเยี่ยรับของชิ้นนั้นมา ขมวดคิ้วเล็กน้อย “รองหัวหน้า ถ้าไม่มีของชิ้นนี้ คุณก็กลับไปต้าเซี่ยไม่ได้นะครับ……”“ยังไงในอนาคตอันใกล้นี้ ฉันก็จะอยู่ที่นี่ เก็บของชิ้นนี้ไว้ก็ไม่มีประโยชน์” อู๋เซียงหนานพูดอย่างสงบ“พอกองกำลังใหญ่ของสมาคมปีศาจมาถึง และภารกิจเสร็จสิ้น ฉันจะให้พวกเขาพาฉันกลับไปเอง พวกนายไม่ต้องกังวล”หลินชีเยี่ยพยักหน้าอย่างครุ่นคิด แล้วเก็บป้ายโลหะเอาไว้“หลังจากกลับประเทศแล้ว อย่าเพิ่งวิ่งเพ่นพ่าน ให้ไปรายงานตัวที่สำนักงานใหญ่หน่วยพิทักษ์ราตรีในเมืองหลวงก่อน ตอนนี้ต้าเซี่ยไม่เหมือนเมื่อสองปีก่อนแล้ว……พวกนายไม่คุ้นเคยกับสถานการณ์ อาจจะตกอยู่ในอันตรายได้ง่าย” อู๋เซียงหนานเตือนอย่างจริงจังต้าเซี่ยไม่เหมือนเมื่อสองปีก่อนแล้วเหรอ?เมื่อได้ยินประโยคนี
